Melihat potensi pembangunan gas syal, risiko alam sekitar, dan pilihan yang kita hadapi dalam krisis tenaga.
Dengan perang Rusia-Ukraine yang berlarutan sekian lama, kita semua telah mendengar tentang isu bekalan gas antara Rusia, Eropah dan Amerika Syarikat. Isu ini bukan hanya konflik geopolitik, tetapi anjakan yang lebih kompleks dalam pasaran tenaga. Sebagai contoh, monopoli Rusia terhadap bekalan gas telah mula goyah apabila pembangunan gas syal di Amerika Syarikat terus berkembang. Gas syal mempunyai potensi untuk menjadi pengubah permainan dalam industri tenaga, mengancam pasaran gas asli tradisional. Walau bagaimanapun, pembangunan gas syal juga menimbulkan risiko alam sekitar. Apakah risiko alam sekitar gas syal?
Mula-mula, mari kita lihat lebih dekat apa itu gas syal: ia adalah gas asli yang tidak konvensional, iaitu hidrokarbon yang tertimbus dalam lapisan batuan sedimen (shale) yang telah dikeraskan oleh pasir dan lumpur bertahun-tahun. Walaupun ia mempunyai komposisi kimia yang sama seperti gas asli konvensional, gas syal adalah berbeza kerana ia terletak dalam pembentukan syal. Untuk mengekstrak gas syal secara komersial, dua teknologi utama diperlukan: penggerudian mendatar dan keretakan hidraulik. Oleh kerana kerumitan teknikal ini, gas syal dikategorikan secara berasingan daripada gas konvensional.
Apabila membincangkan risiko alam sekitar pembangunan gas syal, perkara pertama yang terlintas di fikiran ialah risiko bahan tambahan kimia dalam cecair patah hidraulik. Bendalir yang digunakan dalam keretakan hidraulik bukan hanya air dan pasir; ia terdiri daripada 90% air, 8.95% pasir, dan 0.44% bahan tambahan kimia. Walaupun bahan kimia ditambah dalam jumlah yang kecil, jumlah mutlaknya tidak boleh diabaikan. Memandangkan isipadu cecair suntikan patah hidraulik adalah lebih kurang 2,700,000,3,800,000 gelen (10,220,000,14,384,000 liter) setiap perigi, jumlah jumlah bahan tambahan kimia adalah ketara. Bahan tambahan ini mengandungi bahan yang boleh menyebabkan pengasidan tanah dan air bawah tanah atau menyebabkan penyakit kronik pada manusia. Tetapi masalah yang lebih besar ialah komposisi penuh bahan tambahan kimia ini tidak didedahkan oleh syarikat yang membangunkannya, memetik rahsia perdagangan. Ini adalah kebimbangan utama bagi organisasi alam sekitar, kerana ia menyukarkan untuk menentukan sama ada bahan tambahan berbahaya tambahan hadir.
Kedua, terdapat isu pelupusan pemulihan. Apabila tekanan dilepaskan selepas fracking, campuran cecair patah hidraulik, gas syal dan gas metana naik ke permukaan, dikenali sebagai "air aliran balik." Biasanya, antara 20 dan 50 peratus cecair patah hidraulik dipulihkan. Pada masa ini, terdapat dua cara untuk merawat air aliran balik. Yang pertama ialah menggunakan semula air alir balik dalam proses patah hidraulik, tetapi ini bukan penyelesaian asas kerana kepekatan bahan tambahan kimia menjadi semakin tinggi dan tiada cara untuk melupuskan air alir balik selepas proses patah itu tamat. Pilihan kedua ialah membuang air dengan menyuntiknya jauh ke bawah tanah. Kaedah ini berkemungkinan menyebabkan masalah alam sekitar yang serius dalam jangka masa panjang, seperti pencemaran air bawah tanah, kerana bahan tambahan kimia dan bahan radioaktif yang terkandung di dalam air dilupuskan tanpa dirawat.
Terdapat banyak isu alam sekitar lain yang berkaitan dengan pembangunan gas syal. Sebagai contoh, pembangunan gas syal mengeluarkan lebih banyak gas rumah hijau daripada gas asli tradisional. Ini dianggap sebagai salah satu faktor utama yang menyumbang kepada pemanasan global yang dipercepatkan. Juga, proses keretakan hidraulik boleh menyebabkan gempa bumi ringan dengan magnitud 1-3, yang boleh menyebabkan penurunan tanah. Penggunaan air yang berlebihan juga merupakan isu yang tidak boleh diabaikan, dan kekurangan air berkemungkinan meningkat di kawasan di mana pembangunan gas syal berlaku.
Di sebalik risiko ini, bagaimanapun, keperluan untuk bekalan tenaga yang stabil adalah kebimbangan utama global. Gas syal dianggap sebagai sumber penting untuk menangani cabaran bekalan tenaga ini dan kekal sebagai pilihan yang sukar untuk ditinggalkan, terutamanya bagi negara yang menyasarkan kemerdekaan tenaga. Oleh itu, terdapat keperluan mendesak untuk membangunkan teknologi pembangunan alternatif selain daripada patah hidraulik, atau untuk mencari gabungan bahan tambahan mesra alam yang boleh menggantikan bahan tambahan kimia berbahaya. Di samping itu, mekanisme undang-undang dan institusi perlu disediakan untuk mewajibkan pembersihan dan rawatan air pulih dan menguruskannya secara menyeluruh. Ini bukan sahaja untuk melindungi alam sekitar, tetapi juga proses penting untuk pembangunan mampan sumber tenaga dalam jangka panjang.
