Dalam catatan blog ini, kami melihat bagaimana "hak untuk dilupakan" boleh melanggar kebebasan bersuara dan hak untuk mengetahui, dan bagaimana ia boleh menjejaskan rekod sejarah.
Dalam filem Men In Black, ejen membawa peranti khas. Peranti ini bertujuan untuk memadamkan ingatan orang biasa apabila mereka menyaksikan makhluk asing. Jika peranti ini disediakan kepada individu, orang akan dapat mengawal maklumat dalam ingatan orang lain. Dalam dunia moden, dengan penggunaan internet yang meluas, maklumat peribadi tersebar secara huru-hara di seluruh internet, tetapi tidak mudah untuk memadamkannya secara bebas. Sebagai contoh, pada masa ini, maklumat peribadi yang boleh dilihat melalui carian Internet adalah kepunyaan individu, tetapi syarikat mempunyai hak untuk memadamkannya, dan individu tidak boleh memadamkannya sesuka hati. Untuk menyelesaikan masalah ini, terdapat perdebatan baru-baru ini mengenai pengenalan sistem yang membolehkan individu secara bebas memadam data peribadi mereka di Internet. Ini dipanggil "hak untuk dilupakan". Ia seperti peranti khas dalam Men In Black yang membolehkan individu memadamkan data peribadi dan ingatan mereka daripada internet. Hak yang nampak jelas ini penuh dengan masalah. Saya menentang hak untuk dilupakan, yang sedang dibahaskan di seluruh dunia.
Hak untuk dilupakan tidak mempunyai definisi yang jelas, tetapi ia secara amnya difahami sebagai hak individu untuk membersihkan sendiri rekod mereka daripada simpanan kekal - iaitu, apabila maklumat mereka tidak lagi diperlukan untuk tujuan yang sah, ia adalah hak individu untuk dipadamkan dan tidak lagi diproses. Ia juga menjadi hak individu untuk memadam maklumat tentang mereka yang telah diterbitkan dalam talian. Pada 25 Januari 2012, Kesatuan Eropah (EU) memuktamadkan pindaan perlindungan data untuk mengukuhkan hak subjek data di internet, termasuk hak untuk dilupakan. Ini adalah kali pertama di dunia bahawa hak untuk dilupakan telah digubal, 16 tahun selepas Arahan Perlindungan Data 1995. EU telah meningkatkan pindaan daripada "arahan" kepada "peraturan" yang lebih mengikat secara sah yang terpakai kepada semua negara anggota EU. Amerika Syarikat pula sedang mengkaji keperluan hak untuk dilupakan atas alasan ia menyekat kebebasan bersuara dan menimbulkan masalah baharu. AS, khususnya, mempunyai tradisi melindungi kebebasan bersuara secara meluas di bawah Pindaan Pertama, dan hakikat bahawa majoriti syarikat media sosial global adalah syarikat AS telah menyukarkan undang-undang hak untuk dilupakan. Ini kerana syarikat SNS utama seperti Facebook, YouTube dan Twitter beribu pejabat di AS, dan jika kerajaan AS secara aktif menyokong hak untuk dilupakan, mereka mungkin akan menghadapi tindakan undang-undang besar-besaran. Mari kita lihat beberapa masalah dengan hak untuk dilupakan.
Yang pertama ialah konflik antara hak untuk dilupakan dan kebebasan bersuara dan hak untuk mengetahui. Kebebasan bersuara adalah hak sebagai ahli komuniti, dan ia merupakan elemen penting dalam demokrasi di mana orang ramai harus dapat menyatakan pendapat mereka dalam apa jua bentuk yang mereka pilih. Terutamanya di alam siber, kebebasan bersuara termasuk hak untuk tidak mahu namanya disiarkan, yang merupakan faktor penting dalam membolehkan kebebasan menyatakan pendapat. Hak untuk mengetahui, sebaliknya, bertujuan untuk membolehkan peredaran maklumat bebas dan penyertaan awam, yang bermaksud hak untuk mengumpul maklumat dan menuntut pendedahannya tanpa campur tangan negara. Sebaik sahaja hak untuk dilupakan dilaksanakan, individu akan bebas untuk memadam rekod mereka. Walau bagaimanapun, ini mungkin mengehadkan keupayaan pihak ketiga untuk mengulas mengenai maklumat tertentu, menyebarkan maklumat dan sebagainya, yang mungkin melanggar kebebasan bersuara. Jika individu bebas untuk memadam maklumat yang tersedia secara umum di internet, hak pihak ketiga untuk mengetahui juga terhad.
Masalah kedua ialah mengalih keluar maklumat tanpa kebenaran penerbit semula boleh membawa kepada isu undang-undang. Jika individu menyiarkan pendapat atau menerbitkan semula artikel tentang acara tertentu, dan maklumat itu dialih keluar atas permintaan penerbit asal, kebebasan bersuara penerbit semula mungkin dicabuli. Ini meletakkan tapak portal dalam peranan memutuskan sama ada maklumat itu perlu dialih keluar, yang boleh membawa kepada permintaan alih keluar yang berlebihan. Akibatnya, maklumat yang telah dinyatakan di internet boleh hilang tanpa suara, yang boleh memberi kesan menyejukkan yang ketara terhadap kebebasan bersuara. Dalam media khususnya, apabila artikel yang melibatkan pihak berkepentingan disunting atau dipadamkan oleh permintaan alih keluar, berkemungkinan hanya maklumat yang menguntungkan mereka yang mempunyai kuasa atau modal akan kekal. Ini melanggar kebebasan akhbar dan boleh menyebabkan ketidakseimbangan sosial.
Masalah ketiga ialah penggunaan hak untuk dilupakan tanpa had boleh memesongkan atau menghentikan tindakan merekod sejarah. Jika rekod peristiwa tertentu boleh dipadamkan atas permintaan individu, kemungkinan semua peristiwa negatif akan hilang dan hanya yang positif akan kekal. Ini boleh membawa kepada penyelewengan rekod sejarah dan, seterusnya, kehilangan peluang untuk belajar pelajaran untuk mengelakkan sejarah daripada berulang. Sebagai contoh, jika rekod pembunuhan beramai-ramai Dataran Tiananmen di China dipadamkan, peristiwa itu akan dipadamkan daripada sejarah dan penderitaan mereka yang terjejas akan dilupakan. Pemadaman maklumat secara sembarangan berisiko memadamkan rekod sejarah itu sendiri.
Masalah keempat ialah praktikaliti hak untuk dilupakan. Walaupun pelaksanaan hak untuk dilupakan memerlukan pelaburan besar sumber dan wang oleh organisasi, batasan ekonomi dan teknologi menjadikan pemadaman sepenuhnya mustahil. Sebagai contoh, jika maklumat yang disiarkan di internet disalin dan disebarkan oleh pengguna lain, adalah tidak praktikal untuk memadam sepenuhnya siaran asal bersama dengan maklumat yang disalin. Jika maklumat disimpan dalam perangkak atau arkib web, maklumat itu boleh diambil kemudian, menjadikan pemadaman sepenuhnya mustahil. Oleh itu, keberkesanan hak untuk dilupakan agak rendah.
Masalah kelima ialah hak untuk dilupakan boleh menjejaskan keterbukaan yang merupakan ciri utama Internet. Internet bukanlah sistem tertutup, diuruskan secara berpusat, tetapi aliran bebas maklumat dalam bentuk terpencar kendiri. Jika hak untuk dilupakan diperkenalkan, ia akan menyekat peredaran maklumat, mengurangkan kepercayaan antara individu, dan mengurangkan keterbukaan Internet dengan ketara. Ini akan mengurangkan faedah perkongsian maklumat Internet dan mengancam ekosistem Internet itu sendiri.
Walaupun hak untuk dilupakan telah diperkenalkan di Eropah dan sedang dibahaskan di banyak negara di seluruh dunia, hak yang kelihatan jelas untuk dilupakan ini boleh menimbulkan beberapa masalah. Dengan lebih banyak kelemahan daripada terbalik, hak untuk dilupakan tidak seharusnya diperkenalkan dan harus diterbalikkan di Eropah.
