Dalam catatan blog ini, kami akan mengkaji sama ada ia adalah cara untuk kelangsungan hidup manusia atau penamat kepelbagaian dalam era kejuruteraan genetik untuk mereka bentuk kanak-kanak.
Sejak Gregor Mendel dari Austria menemui undang-undang keturunan pada abad ke-19, genetik telah berkembang dengan pantas. Pada tahun 1950-an, Watson dan Crick menemui struktur heliks berganda DNA, bahan genetik manusia, dan pada tahun 2000-an, Projek Genom Manusia, yang menyahkod semua maklumat genetik yang membentuk manusia, telah disiapkan. Sejak itu, manusia bahkan telah mencapai tahap mengkomersialkan haiwan klon yang serupa secara genetik dengan mereplikasi maklumat genetik haiwan. Pada masa ini, penyelidikan sedang giat dijalankan untuk meramalkan penyakit yang mungkin berlaku pada masa hadapan melalui ujian genetik walaupun sebelum janin dilahirkan dan untuk membuang gen yang mempunyai pengaruh yang menentukan terhadap kejadian penyakit itu.
Dalam bukunya "The Ethics of Life," Michael Sandel mempunyai perbincangan yang menarik mengenai topik "sama ada baik untuk kejuruteraan genetik kanak-kanak." Dia menegaskan bahawa perspektif yang diingini adalah menerima kehidupan sebagai "hadiah," dan dia mengekalkan kedudukan terhadap pandangan yang bertentangan. Alasan pertama yang dia berikan ialah ibu bapa boleh hidup dengan rendah hati menerima masa depan anak-anak mereka yang tidak menentu apabila mereka tidak merekayasa secara genetik. Dengan kata lain, ibu bapa belajar untuk berfikiran terbuka, menerima ketidakpastian masa depan, dan menahan diri daripada cuba mengawal segala-galanya melalui nasib anak-anak mereka, yang tidak dapat mereka kawal. Kedua, beliau bimbang kejuruteraan genetik akan meluaskan skop tanggungjawab ibu bapa. Sebagai contoh, ibu bapa akan bertanggungjawab untuk keputusan mengenai penyakit yang boleh dikenal pasti lebih awal melalui ujian genetik, seperti sindrom Down. Akhir sekali, Sandel menegaskan bahawa apabila nasib seseorang individu ditentukan oleh keputusan mereka sendiri dan ibu bapa mereka dan bukannya nasib, rasa kemasyarakatan di kalangan ahli masyarakat boleh menjadi lemah. Orang yang berjaya melalui reka bentuk genetik kurang berkemungkinan merasakan tanggungjawab untuk berkongsi kejayaan mereka dengan mereka yang kurang bernasib baik dan kekurangan bakat kerana mereka mengaitkan kejayaan mereka dengan usaha mereka sendiri dan bukannya nasib.
Sebaliknya, apakah hujah mereka yang memihak kepada kejuruteraan genetik? Salah satu hujah utama yang mereka kemukakan ialah kejuruteraan genetik akan meningkatkan purata jangka hayat dan kesihatan manusia, dan meningkatkan kecerdasan dan kebolehan fizikal mereka, sekali gus meningkatkan tahap keseluruhan masyarakat. Mereka meramalkan bahawa ini akan mempercepatkan pembangunan sosial dan akhirnya membawa kepada kemakmuran semua manusia. Sesetengah orang juga menyokong kejuruteraan genetik kerana ia boleh mencapai kesamaan peluang dan bukannya kesaksamaan alam sekitar.
Jika seseorang bertanya kepada saya, "Adakah ibu bapa boleh membuat kejuruteraan genetik anak-anak mereka?" apa yang akan saya katakan? Kesimpulannya, saya akan menentang kejuruteraan genetik kanak-kanak, sama seperti Michael Sandel. Ini kerana kanak-kanak kejuruteraan genetik boleh memberi kesan negatif kepada kelangsungan hidup jangka panjang manusia.
Ibu bapa mengehadkan sifat fenotip anak-anak mereka melalui manipulasi genetik. Dalam erti kata lain, manipulasi genetik mengurangkan kepelbagaian sifat fenotip dalam kumpulan gen manusia, yang mempunyai kesan negatif terhadap kelangsungan hidup manusia. Hujah ini juga sesuai sebagai sanggahan kepada kritikan bahawa kepelbagaian dalam kumpulan gen semakin hilang. Ada yang berpendapat bahawa kepelbagaian genetik akan dikekalkan kerana campur tangan kejuruteraan genetik mencerminkan latar belakang pertumbuhan dan nilai yang berbeza bagi setiap individu. Walau bagaimanapun, hujah ini juga tidak meyakinkan. Kepelbagaian genetik harus dilihat dari perspektif kumpulan gen, bukan dari perspektif individu. Jika kejuruteraan genetik dijalankan mengikut nilai kumpulan di mana individu itu tergolong, kepelbagaian kumpulan gen akhirnya akan terjejas.
Walaupun manipulasi genetik tidak dijalankan secara seragam, pengurangan kepelbagaian genetik masih boleh berlaku. Ini kerana walaupun pelbagai anggota masyarakat menghilangkan sifat genetik yang berbeza, hasilnya adalah sama, iaitu pengurangan dalam kumpulan gen.
Terdapat juga kritikan bahawa adalah penting bahawa kumpulan gen terdiri daripada ciri-ciri yang bermanfaat untuk kelangsungan hidup manusia, dan bukannya hanya terdiri daripada banyak ciri genetik. Dalam erti kata lain, dikatakan bahawa walaupun "kuantiti" kepelbagaian genetik berkurangan, "kualiti" boleh dipertingkatkan. Idea ini dibangkitkan kerana ia boleh mencegah penyakit yang tidak boleh diubati seperti kanser dan diabetes. Walau bagaimanapun, bolehkah manusia menentukan dengan tepat sama ada sifat genetik tertentu bermanfaat atau memudaratkan kelangsungan hidup? Saya negatif tentang ini. Cara manusia menilai nilai kualitatif sifat genetik bergantung kepada fakta empirikal dan pengetahuan saintifik pada masa itu. Walau bagaimanapun, kejuruteraan genetik adalah satu disiplin yang tidak lengkap. Sukar untuk menjangkakan bahawa penghakiman yang dibuat di bawah sistem pengetahuan yang tidak lengkap itu akan menghasilkan keputusan yang positif.
Ambil sel darah merah berbentuk sabit sebagai contoh. Sel darah merah berbentuk sabit diketahui menyebabkan anemia dan kadar survival yang lebih rendah, tetapi ia tahan terhadap malaria. Sekiranya anemia dirawat dengan membuang sifat genetik yang dikaitkan dengan sel darah merah berbentuk sabit, jumlah kematian akibat malaria akan meningkat. Oleh itu, nilai sifat genetik adalah relatif kepada alam sekitar, dan sangat sukar untuk manusia menilai.
Oleh itu, walaupun setiap masyarakat memilih sifat genetik yang sesuai dengan persekitaran mereka, tidak pasti sama ada sifat tersebut bermanfaat untuk kelangsungan hidup. Ibu bapa memilih gen mengikut norma sosial pada masa itu, dan ini mungkin sifat yang disukai secara sosial, tetapi tidak semestinya sifat yang bermanfaat untuk kelangsungan hidup. Sebagai contoh, "berat badan cantik" yang disukai oleh wanita dalam masyarakat moden mungkin lebih rendah daripada berat standard dan mungkin berbahaya kepada kesihatan. Oleh itu, sifat yang bermanfaat untuk keutamaan sosial dan kelangsungan hidup tidak sepadan.
Kesimpulannya, masalah yang berkaitan dengan kehilangan kepelbagaian genetik masih serius. Kepelbagaian genetik mesti dikekalkan untuk manusia terus hidup dalam persekitaran masa depan yang tidak menentu. Keinginan ibu bapa untuk mereka bentuk genetik anak mereka boleh dilihat sebagai keangkuhan bodoh yang mengancam kelangsungan hidup manusia.
