Dalam catatan blog ini, berdasarkan teori imej Sartre, kami meneroka sebab imej dalam dunia khayalan dilihat dengan lebih jelas daripada realiti.
Apakah imej? Ahli falsafah moden percaya bahawa imej adalah berdasarkan deria, sama seperti kita melihat objek di dunia nyata melalui deria kita untuk membina dunia nyata. Di sini, dunia sebenar merujuk kepada dunia yang telah wujud secara objektif sebelum ditanggapi oleh manusia, dan dunia sebenar merujuk kepada dunia yang ditanggapi oleh pancaindera manusia. Walau bagaimanapun, imej adalah berdasarkan deria, tetapi ia hanyalah gambaran objek yang tidak sempurna. Oleh itu, mereka dianggap sebagai subkategori persepsi dan secara relatifnya lebih rendah daripada dunia sebenar.
Walau bagaimanapun, Sartre mempersembahkan dunia khayalan melalui "teori imej"nya dan mendedahkan penentangannya terhadap pandangan ini. Sartre menegaskan bahawa "dunia nyata dan dunia khayalan tidak boleh wujud bersama pada dasarnya," menjelaskan bahawa kedua-dua dunia ini dilihat secara berbeza bergantung kepada perbezaan kaedah persepsi, iaitu persepsi dan imaginasi. Ini bermakna kedua-dua dunia itu tidak wujud, sebaliknya dunia sebenar dilihat melalui persepsi dan dibayangkan melalui imej. Akhirnya, Sartre berhujah bahawa dunia nyata dibahagikan kepada dunia nyata dan dunia khayalan mengikut orientasi kesedaran kita, dan bahawa kedua-duanya tidak dapat dirasakan secara serentak. Oleh itu, Sartre mentakrifkan imej, yang sebelum ini dianggap sebagai milik dunia nyata dan sebagai salinan inferior, sebagai kesedaran mental yang benar-benar bebas daripada dunia nyata dan wujud dalam dunia khayalan.
Oleh itu, imej yang bebas daripada dunia nyata, seperti yang ditakrifkan oleh Sartre, mempunyai ciri menjadi keseluruhan yang lengkap dari saat ia dilihat. Dunia sebenar yang dilihat oleh deria kita berubah apabila ciri-ciri terperincinya digenggam, tetapi imej tidak berubah kerana ia hanya terdiri daripada apa yang kita tahu atau apa yang kita maksudkan. Sebagai contoh, apabila warna cahaya yang bersinar pada objek berubah, warna yang dirasakan dalam dunia nyata berubah dengan sewajarnya, tetapi imej sentiasa mempunyai warna yang sama dalam dunia khayalan, walaupun warna cahaya berubah. Di samping itu, imej mempunyai ciri-ciri terputus daripada sifat-sifat dunia nyata yang dirasakan oleh pancaindera dan hanya muncul dalam dunia khayalan.
Apabila kita memikirkan tentang seorang kawan yang pergi ke negara asing tahun lepas, kita melihat bilik kosong tempat dia tinggal, dan dunia sebenar ketiadaannya hilang, hanya meninggalkan imej kawan kita dalam imaginasi kita. Dari perspektif Sartre, seni mesti dilihat dalam dunia khayalan yang bebas, bukan dalam dunia nyata, yang sentiasa berubah.
Dalam kes arca klasik, sebagai contoh, artis berusaha untuk menyatakan dengan sempurna apa yang mereka anggap, tetapi kerana objek yang dilihat di dunia nyata sentiasa berubah, tidak dapat dielakkan untuk menghasilkan semula mereka berdasarkan persepsi. Walau bagaimanapun, dengan membayangkan arca dalam dunia khayalan, adalah mungkin untuk mengarang karya yang kekal tidak berubah seperti yang dimaksudkan. Hanya selepas itu artis boleh menyampaikan imej yang ingin diungkapkannya. Oleh itu, Sartre percaya bahawa seni harus didekati sebagai dunia khayalan yang bebas, bukannya dunia nyata yang berubah-ubah.
Perspektif Sartre adalah penting dalam mewujudkan semula peranan imej dalam proses kreatif. Seni sebagai penciptaan dunia khayalan, bukannya penghasilan semula dunia nyata, menekankan pengalaman subjektif dan imaginasi artis. Sebagai contoh, karya seni abstrak dan surealis tidak langsung meniru dunia sebenar, tetapi ia boleh menyampaikan makna dan emosi baharu kepada penonton dengan mengekspresikan dunia dalaman dan imaginasi artis. Karya seni ini lahir dari dunia khayalan dan menyampaikan mesej yang konsisten kepada penonton melalui imej yang tidak berubah.
Tambahan pula, teori imej Sartre mempunyai implikasi yang signifikan untuk pembangunan pelbagai media kontemporari dan seni digital. Seni digital membolehkan bentuk ekspresi artistik baharu yang melampaui batasan fizikal dunia sebenar. Imej yang dicipta melalui teknologi realiti maya (VR) dan realiti tambahan (AR) wujud dalam dunia khayalan, membolehkan penonton mengalami sensasi dan sensasi baharu. Menurut teori Sartre, imej digital ini wujud secara bebas daripada dunia nyata dan berfungsi sebagai sebahagian daripada dunia khayalan yang tidak berubah.
Kesimpulannya, teori imej Sartre menunjukkan bahawa imej bukanlah salinan inferior dunia nyata, tetapi memainkan peranan penting sebagai komponen dunia khayalan yang bebas. Ini membentangkan perspektif baharu tentang penciptaan dan penghargaan artistik, dan mempunyai pengaruh yang mendalam terhadap pembangunan seni dan media kontemporari. Dari perspektif Sartre, imej adalah keseluruhan dunia khayalan yang tidak berubah, dan melalui kreativiti artis dan imaginasi penonton, ia dapat menyampaikan makna yang lebih kaya dan lebih berwarna.
