Dalam catatan blog ini, kita akan melihat bagaimana altruisme berkembang menjadi kerjasama dalam masyarakat, memfokuskan pada hipotesis "burung dari sekumpulan bulu".
Menurut teori pemilihan semula jadi Darwin, organisma yang lebih baik disesuaikan dengan persekitaran mereka lebih berkemungkinan untuk terus hidup, manakala yang tidak disingkirkan. Gen individu yang masih hidup diteruskan kepada generasi akan datang, dan melalui proses berulang ini, spesies secara beransur-ansur berkembang ke arah yang lebih sesuai dengan persekitaran mereka. Akhirnya, hanya individu yang memenangi pertandingan mendapat peluang untuk membiak dan membiak. Mengikut logik ini, dunia semula jadi adalah tempat persaingan yang sengit, dan nampaknya wajar bagi individu untuk hidup "mementingkan diri sendiri" untuk terus hidup dan mewariskan gen mereka.
Walau bagaimanapun, beberapa haiwan sosial yang lebih tinggi, termasuk manusia, menunjukkan corak evolusi yang melampaui logik mudah "survival of the fittest". Sudah tentu, tingkah laku mementingkan diri sendiri biasanya diperhatikan dalam masyarakat manusia, tetapi "tingkah laku altruistik" menyumbang dengan besar kepada pengekalan dan pembangunan masyarakat.
Walau bagaimanapun, apabila anda memikirkannya dengan teliti, tingkah laku altruistik yang mengutamakan kemandirian orang lain daripada kemandirian atau kepentingan sendiri sukar dijelaskan oleh teori evolusi sedia ada. Mengapa sesetengah orang membantu orang lain walaupun dengan perbelanjaan mereka sendiri? Pelbagai hipotesis telah dicadangkan untuk menjawab soalan ini, salah satunya adalah "seperti menarik seperti hipotesis."
Teori ini berpendapat bahawa individu yang mempunyai nilai yang sama dan strategi kelangsungan hidup mengenali satu sama lain dan berkumpul bersama, dan kumpulan yang dibentuk berfungsi dengan cekap melalui tingkah laku altruistik. Dalam erti kata lain, "burung dari bulu berkumpul bersama-sama." Hidup dengan orang yang mempunyai pemikiran dan sikap yang sama dengan diri sendiri membawa kepada konflik yang lebih sedikit dan persefahaman dan kerjasama yang lebih mudah, menghasilkan kestabilan sosial.
Persoalannya kemudian menjadi bagaimana orang yang mempunyai kecenderungan yang sama berkumpul untuk membentuk kumpulan dan bagaimana kumpulan tersebut bertahan sambil mengekalkan ciri altruistik mereka. Jawapannya mengejutkan "ya." Masyarakat manusia mempunyai beberapa keadaan struktur yang membolehkan orang yang mempunyai kecenderungan altruistik untuk berkumpul dan membentuk komuniti koperasi.
Sebab pertama ialah manusia secara naluri cenderung memilih orang yang mempunyai nilai dan kepercayaan yang sama untuk membentuk hubungan. Sebagai contoh, menurut tinjauan, kira-kira 90% pasangan suami isteri menunjukkan persamaan yang tinggi dalam orientasi politik dan pandangan agama. Kedua-dua faktor ini bukan sekadar persetujuan, tetapi sangat mempengaruhi pandangan dunia dan standard moral seseorang.
Dalam erti kata lain, orang yang mempunyai nilai yang sama cenderung untuk bergaul antara satu sama lain, yang bermaksud bahawa orang yang lebih suka tingkah laku altruistik secara semula jadi tertarik kepada satu sama lain dan membentuk hubungan. Alasan kedua ialah manusia adalah haiwan sosial dan memperoleh maklumat tentang orang lain melalui masyarakat, yang kemudian mereka gunakan untuk membuat pertimbangan. Dalam komuniti kecil khususnya, ahli boleh berkongsi dan mengingati maklumat khusus tentang tingkah laku masa lalu orang lain dengan mudah. Keupayaan untuk menilai siapa yang altruistik dan siapa yang boleh dipercayai berpunca daripada aliran maklumat sosial ini, dan akibatnya, orang mengelilingi diri mereka dengan mereka yang mempunyai standard moral yang serupa. Sebab ketiga ialah fungsi mengawal kendiri kumpulan. Walaupun komuniti yang berpaksikan ahli altruistik dibentuk melalui proses yang diterangkan di atas, tidak boleh dijangka bahawa semua orang dalam kumpulan itu akan sentiasa berkelakuan altruistik.
Walau bagaimanapun, kebanyakan kumpulan mempunyai peraturan tertentu untuk mengekalkan kepercayaan dan kerjasama di kalangan ahli mereka. Norma ini kadangkala membenarkan atau mengecualikan individu yang tidak bekerjasama, dengan itu mengekalkan sifat kerjasama kumpulan. Jika tingkah laku altruistik dihormati dalam kumpulan dan tingkah laku yang bertentangan dihukum, komuniti yang berpaksikan ahli altruistik boleh dikekalkan dengan cara yang stabil.
Jadi berapa lama masyarakat yang terdiri daripada orang yang altruistik boleh bertahan dalam persekitaran yang kompetitif? Kumpulan altruistik beroperasi dengan berkongsi sumber dan meminimumkan konflik melalui kerjasama, jadi dalam jangka pendek, mereka mungkin kelihatan ketinggalan di belakang pesaing mereka. Walau bagaimanapun, apabila kerjasama berterusan, kumpulan itu menjadi semakin cekap dan produktif, yang akhirnya boleh menjadi faktor penentu dalam memperoleh kelebihan berbanding kumpulan lain.
Oleh itu, kumpulan yang terdiri daripada individu altruistik akan mempunyai kelebihan dalam jangka masa panjang, mengikut prinsip pemilihan semula jadi. Walau bagaimanapun, terdapat satu had penting kepada hipotesis "burung sekawanan bulu". Itulah kekurangan kepelbagaian. Sebagai contoh, bayangkan pasukan bola sepak yang terdiri sepenuhnya daripada penyerang. Tidak kira betapa berbakatnya pemain individu, pasukan tanpa pertahanan, pemain tengah, dan penjaga gol tidak dapat berfungsi dengan baik.
Begitu juga, apabila ahli kumpulan mempunyai kecenderungan yang terlalu serupa, terdapat had kepada peranan yang boleh mereka laksanakan, dan akhirnya, mereka mungkin menjadi kurang daya saing berbanding kumpulan lain yang pelbagai.
Kesimpulannya, hipotesis "burung dari sekumpulan bulu" adalah teori yang sangat berguna untuk menerangkan bagaimana manusia altruistik mengenali satu sama lain, membentuk komuniti, dan bertahan dalam menghadapi persaingan dan evolusi. Walau bagaimanapun, ia mempunyai batasan kerana ia tidak dapat mengatasi sepenuhnya kelemahan kumpulan yang terdiri semata-mata individu yang serupa. Hipotesis separa serupa dengan serupa muncul untuk menangani isu ini. Ia mencadangkan struktur fleksibel yang membolehkan interaksi bukan sahaja dalam kumpulan tetapi juga dengan pelbagai orang di luar kumpulan, dalam usaha untuk memaksimumkan kelebihan kumpulan yang serupa dengan yang serupa sambil meminimumkan kelemahan kekurangan kepelbagaian.
Jika hipotesis ini diperhalusi lagi, ia boleh menjadi teori penting yang menerangkan kemunculan dan kemandirian manusia altruistik. Memahami sifat altruistik ini dan evolusinya juga merupakan kunci untuk memahami mengapa masyarakat manusia dapat berkembang melalui kerjasama dan persefahaman bersama dan bukannya hanya melalui persaingan.
