Dalam catatan blog ini, kita akan melihat latar belakang evolusi di sebalik manusia memilih kerjasama berbanding persaingan, memfokuskan pada hipotesis "suka menarik suka".

Bolehkah "suka menarik suka" menerangkan evolusi manusia altruistik?

Menurut teori pemilihan semula jadi Darwin, organisma yang menyesuaikan diri dengan baik dengan persekitarannya bertahan, manakala yang tidak disingkirkan.
Individu yang masih hidup mewariskan gen mereka kepada anak mereka, dan apabila proses ini berulang, spesies berkembang ke arah yang membolehkan mereka menyesuaikan diri dengan lebih baik dengan persekitaran mereka. Akhirnya, hanya individu yang bertahan dalam persaingan sengit untuk terus hidup boleh meninggalkan gen mereka melalui pembiakan.
Dengan cara ini, persaingan adalah intipati alam semula jadi, dan prinsip "survival of the fittest" diguna pakai.
Dari perspektif ini, nampaknya wajar bagi individu untuk bertindak mementingkan diri sendiri dan keturunan mereka. Namun, manusia berbeza dengan haiwan lain. Manusia adalah spesies yang sangat sosial, dan terdapat banyak kes di mana mereka tidak mengikut undang-undang mudah survival of the fittest. Sudah tentu, tingkah laku mementingkan diri adalah perkara biasa dalam masyarakat manusia, tetapi tingkah laku altruistik telah banyak menyumbang kepada pembentukan dan penyelenggaraan masyarakat kita yang kompleks.
Ini menimbulkan persoalan: Bagaimanakah "tingkah laku altruistik," yang nampaknya bercanggah dengan undang-undang kelangsungan hidup yang sedia ada, muncul dalam diri manusia?
Pelbagai teori evolusi telah dicadangkan untuk menjelaskan persoalan ini, salah satunya ialah "Hipotesis Interaksi Assortative."

Apakah Hipotesis Interaksi Assortative?

"Interaksi pelbagai" secara literal bermaksud bahawa orang yang mempunyai kecenderungan dan nilai yang sama tertarik antara satu sama lain dan cenderung untuk bergaul antara satu sama lain. Hipotesis ini mencadangkan bahawa orang yang mempunyai strategi kelangsungan hidup yang sama dan sikap sosial mengenali satu sama lain dan berkumpul bersama, dan tingkah laku altruistik berkembang dalam kumpulan yang dibentuk dengan cara ini.
Apabila orang yang mempunyai nilai dan sikap yang sama membentuk masyarakat, konflik pendapat menjadi lebih sedikit, kerjasama lebih mudah, dan konflik dapat diminimumkan. Hasilnya, masyarakat yang lebih cekap dapat dibentuk. Namun, ini menimbulkan persoalan. Bagaimanakah orang yang mempunyai kecenderungan yang sama boleh berkumpul untuk membentuk sebuah masyarakat? Dan bolehkah kumpulan sedemikian benar-benar bertahan dalam persekitaran yang kompetitif?
Jawapan kepada soalan-soalan ini adalah "ya."
Ini kerana manusia secara naluri memilih orang yang serupa dengan dirinya dan cenderung membentuk masyarakat melalui hubungan dengan orang tersebut. Proses ini boleh dijelaskan oleh sebab-sebab berikut.

Tiga sebab mengapa kumpulan altruistik terbentuk

Kecenderungan manusia untuk memilih orang yang mempunyai nilai yang sama

Sebagai makhluk sosial, manusia secara semula jadi cenderung memilih orang yang mempunyai nilai dan kecenderungan yang sama apabila membentuk hubungan. Sebagai contoh, menurut tinjauan, kira-kira 90% pasangan suami isteri berkongsi pandangan politik dan kepercayaan agama yang sama. Persamaan ini melangkaui keutamaan semata-mata dan bermakna bahawa mereka berkongsi hala tuju yang sama dalam kehidupan dan prinsip tingkah laku. Mempunyai nilai yang sama bermakna adalah mungkin untuk membentuk konsensus mengenai tingkah laku altruistik dan sebab di sebaliknya.

Pemerolehan maklumat sosial dan pembentukan hubungan terpilih

Manusia secara aktif menggunakan maklumat sosial apabila menilai orang lain. Terutamanya dalam komuniti yang agak kecil, maklumat tentang tingkah laku masa lalu dan reputasi sosial ahli secara semula jadi dikongsi di kalangan mereka. Berdasarkan maklumat ini, orang cuba menjalin hubungan dengan orang yang mereka percayai dan yang berfikiran serupa dengan mereka. Ini akhirnya mewujudkan kumpulan koperasi orang yang mempunyai kecenderungan yang sama.

Peraturan kendiri kumpulan

Walaupun kumpulan bermula dengan ahli altruistik, dari masa ke masa, beberapa ahli yang tidak bekerjasama atau mementingkan diri mungkin muncul. Walau bagaimanapun, kebanyakan kumpulan mempunyai peraturan dan norma untuk mengekalkan komuniti, dan ahli yang melanggarnya dikecualikan atau dikenakan hukuman. Dengan cara ini, kumpulan mengekalkan ketertiban dalaman mereka dan, sebagai hasilnya, dapat mengekalkan komuniti yang berpaksikan ahli altruistik.

Bolehkah kumpulan altruistik bertahan dalam persekitaran yang kompetitif?

Masyarakat yang terdiri daripada individu altruistik mengutamakan kesejahteraan dan kerjasama kumpulan berbanding individu, dan oleh itu mempunyai kuasa organisasi yang tinggi dan perpaduan dalam jangka panjang. Ini kerana mereka dapat mengagihkan sumber dengan lebih berkesan dan mewujudkan sistem kerjasama yang cepat dan cekap berdasarkan kepercayaan di kalangan ahli. Kumpulan yang dibentuk dengan cara ini mempunyai peluang hidup yang lebih tinggi daripada kumpulan lain, yang boleh dijelaskan dari perspektif teori pemilihan semula jadi.
Dalam erti kata lain, tingkah laku mementingkan diri mungkin berfaedah pada peringkat individu, tetapi kerjasama altruistik boleh menjadi kunci kepada kelangsungan hidup di peringkat kumpulan. Kumpulan yang tertumpu kepada orang yang altruistik boleh mencapai sinergi yang lebih besar berdasarkan kerjasama dan membawa kepada evolusi yang mampan.

Had hipotesis burung bulu: kekurangan kepelbagaian

Walau bagaimanapun, masyarakat altruistik yang dicadangkan oleh hipotesis burung bulu tidak selalunya ideal. Kelemahan terbesar teori ini ialah kekurangan kepelbagaian.
Pertimbangkan, sebagai contoh, pasukan bola sepak yang hanya terdiri daripada penyerang. Tidak kira betapa berbakatnya setiap pemain individu, sukar untuk memenangi perlawanan tanpa pertahanan dan penjaga gol. Pasukan dengan keseimbangan peranan dan perspektif yang berbeza boleh berfungsi dengan lebih berkuasa dan fleksibel. Begitu juga, kumpulan yang hanya terdiri daripada orang yang mempunyai kecenderungan yang sama mungkin cekap dalam jangka pendek, tetapi dalam jangka panjang, mereka mungkin tidak dapat bertindak balas dengan berkesan kepada perubahan dalam persekitaran luaran atau cabaran yang kompleks.

Kesimpulan: Daripada "burung sekumpulan bulu bersama-sama" kepada "burung separa sekawan sekawan bulu"

Ringkasnya, hipotesis burung bulu menyediakan rangka kerja yang berguna untuk menerangkan bagaimana manusia altruistik bersatu dan bagaimana kumpulan tersebut boleh bertahan dalam perjalanan evolusi. Walau bagaimanapun, ia mempunyai batasan dari segi kekurangan kepelbagaiannya, yang perlu ditangani.
Apa yang patut diberi perhatian di sini ialah "hipotesis mengawan separa assortative." Ini merujuk kepada struktur sosial yang fleksibel yang tidak terdiri sepenuhnya daripada orang yang serupa, tetapi lebih kepada unsur yang pelbagai dengan latar belakang dan peranan berbeza yang berinteraksi antara satu sama lain berdasarkan persamaan tertentu.
Jika hipotesis ini diperhalusi lagi, ia boleh menjadi asas teori yang kuat untuk menerangkan evolusi dan kemandirian manusia altruistik.
Inilah sebabnya kami meneruskan kerjasama dan kepelbagaian. Akhirnya, evolusi masyarakat manusia mungkin merupakan proses mencari keseimbangan antara persamaan dan kepelbagaian.