Catatan blog ini mengkaji isu etika dan perubatan yang mengelilingi penyelidikan sel stem embrio dan meneroka sama ada sel IPS boleh berfungsi sebagai alternatif yang realistik dan sempurna.
Perdebatan mengenai sel stem embrio adalah salah satu isu sosial yang paling penting dalam sains hari ini. Sel stem yang diekstrak daripada peringkat embrio boleh membezakan semua jenis sel tisu dalam badan, seperti hati, jantung atau sel tulang, yang mempunyai potensi besar untuk pemindahan organ dan merawat penyakit yang tidak boleh diubati. Walau bagaimanapun, penyelidikan sel stem embrio menimbulkan kebimbangan etika kerana penggunaan embrio. Selain itu, isu kesan sampingan yang timbul selepas rawatan kekal sebagai batasan penyelidikan. Pengarang buku ini, Michael Sandel, terutamanya berpendapat bahawa tidak ada masalah dengan penyelidikan sel stem embrio dari sudut etika dan oleh itu penyelidikan itu wajar. Namun, saya tidak bersetuju dengan pendirian Sandel. Oleh itu, dalam esei ini, saya akan menyangkal beberapa hujah Sandel dan mengemukakan alasan tambahan untuk penentangan untuk menunjukkan bahawa penyelidikan sel stem embrio adalah tidak wajar. Selepas itu, saya akan mencadangkan alternatif untuk pemindahan organ dan rawatan untuk penyakit yang tidak boleh diubati.
Hujah pertama yang dikemukakan oleh Sandel memihak kepada penyelidikan sel stem embrio adalah bahawa embrio tidak boleh dianggap sebagai seseorang. Embrio tidak mempunyai ciri atau bentuk manusia yang boleh dikenal pasti, seperti organ atau tisu badan tertentu. Tambahan pula, jika kita mentakrifkan seseorang hanya berdasarkan dua ciri—bahawa embrio itu terdiri daripada sel manusia dan masih hidup—maka seseorang mungkin berpendapat bahawa sel kulit manusia juga harus dianggap manusia. Walaupun saya tidak percaya hujah ini sama sekali tidak betul, saya masih fikir ada sebab yang mencukupi untuk menghormati embrio sebagai makhluk hidup. Faktor yang paling penting dalam menentukan status moral embrio ialah 'potensi untuk berkembang menjadi manusia.' Walaupun mengakui bahawa embrio belum lagi manusia, ia mempunyai potensi untuk menjadi manusia, yang membezakannya daripada sel kulit. Walaupun embrio tidak boleh menjadi manusia sendiri tanpa ibu, dari perspektif bahawa semua manusia bermula sebagai embrio, terdapat sebab yang mencukupi untuk menghormati embrio walaupun mereka belum menjadi manusia.
Sandel memetik rasional berikut: kebanyakan embrio yang digunakan dalam penyelidikan sel stem embrio adalah lebihan embrio yang dijana di klinik kesuburan. Satu kajian meninjau bilangan embrio lebihan beku yang tidak digunakan di klinik kesuburan mengikut negara, mendapati kira-kira 400,000 di Amerika Syarikat, 50,000 di United Kingdom, dan 70,000 di Australia. Menggunakan embrio ini untuk penyelidikan bermakna bahawa apa yang akhirnya akan dibuang sebaliknya boleh digunakan untuk merawat penyakit yang tidak boleh diubati, menjadikannya benar bahawa 'tiada apa yang sia-sia'. Walau bagaimanapun, saya percaya terdapat masalah dengan hujah ini. Yang pertama ialah isu etika yang mengelilingi fakta bahawa lebihan embrio dicipta di klinik kesuburan. Embrio ini dicipta dengan menghasilkan lebih banyak embrio daripada yang diperlukan pada mulanya untuk implantasi. Ini membayangkan bahawa jika hanya bilangan embrio yang diperlukan dicipta untuk implantasi, tiada lebihan akan wujud. Malah, Jerman melarang mencipta lebih banyak embrio daripada yang diperlukan untuk implantasi sebagai dasar, menghalang lebihan embrio. Akhirnya, isu embrio di klinik kesuburan adalah soal dasar negara, bukan isu yang boleh mengelakkan kebimbangan etika.
Seperti yang terbukti daripada di atas, hujah Sandel tertumpu terutamanya pada aspek etika. Sekarang, saya ingin membentangkan bahawa penyelidikan sel stem embrio juga membawa risiko yang ketara dari perspektif perubatan. Pertama, sel stem embrio mempunyai potensi tinggi untuk perkembangan kanser semasa proses rawatan. Sel stem embrio ialah sel stem yang tidak dibezakan sebelum ia dibezakan kepada jenis sel tertentu. Mereka didorong untuk membezakan ke dalam sel yang sesuai untuk tujuan terapeutik. Walau bagaimanapun, semasa proses ini, beberapa sel membezakan kepada jenis sel yang tidak diingini. Sel-sel ini boleh menyebabkan tumor, yang dalam kes yang teruk boleh menyebabkan kanser. Kedua, terdapat masalah kesan sampingan yang ketara selepas rawatan. Menurut laporan dalam New England Journal of Medicine pada Ogos 2001, kesan sampingan seperti sawan yang berterusan dan pergerakan lengan yang tidak disengajakan berlaku semasa rawatan pesakit penyakit Parkinson menggunakan sel stem. Oleh itu, sel stem embrio bukan sahaja mengemukakan isu etika tetapi juga masalah perubatan yang ketara. Meneruskan penyelidikan mengenai sel stem embrio sambil membawa begitu banyak masalah adalah tidak wajar.
Oleh itu, saya menentang sel stem embrio dan pada masa yang sama mencadangkan sel stem pluripotent teraruh (sel IPS) sebagai alternatif. Sel stem boleh dikategorikan secara meluas kepada sel stem embrionik, sel stem dewasa, dan sel IPS. Antaranya, sel IPS juga dipanggil 'sel stem yang diprogramkan semula,' istilah yang merangkumi proses menciptanya. Sel IPS dicipta dengan memperkenalkan gen tertentu ke dalam sel somatik dewasa, dengan berkesan memutar balik jam biologi untuk memulihkan sel kepada keadaan sel stem primitif. Seperti yang terbukti daripada penerangan ini, sel IPS tidak menggunakan embrio dan dengan itu menawarkan alternatif kepada semua isu etika yang timbul daripada sel stem embrio. Sel IPS mewakili kejayaan yang agak baru dalam penyelidikan sel stem dan teknologi perubatan termaju. Pada 2012, Profesor Shinya Yamanaka dari Jepun dan Sir John Gurdon dari UK telah dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Fisiologi atau Perubatan untuk penyelidikan mereka tentang mengekstrak sel IPS daripada tikus. Pencapaian ini berlaku hanya enam tahun selepas kertas kerja mereka diterbitkan. Jangka masa yang singkat antara penerbitan kertas kerja dan kemenangan Hadiah Nobel menandakan bahawa sel IPS diiktiraf sebagai alternatif yang berdaya maju dan rasional dalam penyelidikan sel stem, yang telah terbantut disebabkan isu etika, dan potensinya adalah penting.
Mari kita periksa keadaan semasa penyelidikan sel stem di Korea. Penyelidikan sel stem embrio di Korea, yang telah dihadkan sejak skandal fabrikasi kertas Hwang Woo-suk 2004, baru-baru ini telah diluluskan dan disambung semula. Walau bagaimanapun, walaupun penyelidikan ini dijalankan di bawah pemantauan intensif oleh Kementerian Kesihatan dan dalam bilangan embrio yang terhad, menghadapi tentangan berterusan daripada Kementerian Kesaksamaan Jantina dan Keluarga dan kumpulan agama. Dalam kekangan ini, menyelesaikan potensi perkembangan kanser atau kesan sampingan lain akan sukar dicapai dalam jangka masa terdekat, sekali gus melambatkan lagi merealisasikan rawatan untuk penyakit yang tidak boleh diubati. Walau bagaimanapun, penyelidikan mengenai sel IPS tidak menimbulkan isu etika dan oleh itu boleh diteruskan secara aktif tanpa kekangan sedemikian. Gen yang mendorong penyahbezaan, seperti TAZ, terus ditemui. Tambahan pula, sel IPS menggunakan sel somatik pesakit sendiri, bermakna ia diketahui dapat mengelakkan penolakan imun dalam pemindahan organ. Hasil ini menunjukkan potensi untuk kemajuan sel IPS. Jika penyelidikan sel stem embrio dihentikan dan usaha tertumpu pada sel IPS, keputusan yang lebih besar akan menyusul. Tidak seperti sel stem embrio, yang mengekalkan kebimbangan etika walaupun penyelidikan berjaya dan membawa kepada rawatan sebenar, pendekatan ini akan menghasilkan hasil yang memuaskan hati semua.
Sudah tentu, sel IPS juga mempunyai beberapa batasan. Pasukan penyelidik di University of California, San Diego mengumumkan penemuan sel mutan semasa proses sebelum, semasa, dan selepas pengaturcaraan semula. Sel anak perempuan yang dihasilkan oleh pembahagian sel mutan ini berkembang lebih cepat daripada sel normal, yang berpotensi membawa kepada tumor dan kanser. Oleh itu, sel IPS juga memerlukan penyelidikan yang teliti sebelum aplikasi klinikal. Isu lain ialah kerap berlakunya kelainan kromosom. Apabila keabnormalan kromosom timbul, sistem imun manusia mencetuskan tindak balas untuk menghapuskan sel abnormal. Ini boleh menyebabkan tindak balas penolakan tisu, membawa kepada pelbagai kesan buruk pada badan. Walaupun kesan sampingan sedemikian juga boleh berlaku dengan sel stem embrionik, ia lebih teruk dengan sel IPS, memberikan batasan yang ketara.
Sel stem embrionik mempunyai kelebihan yang ketara kerana dapat membezakan kepada semua jenis sel. Akibatnya, mereka telah menjadi tumpuan penyelidikan aktif kerana potensi mereka untuk merawat penyakit yang tidak boleh diubati. Walau bagaimanapun, memandangkan sel IPS juga boleh berfungsi sebagai sel stem primitif, dan jika sel-sel ini mempunyai keupayaan yang sama seperti sel stem embrio, ia menimbulkan persoalan sama ada penyelidikan mengenai sel stem embrio yang bermasalah secara etika mesti diteruskan. Sudah tentu, sel IPS juga mempunyai batasan; penyelidikan mengenainya tidaklah semaju pada sel stem embrionik, bermakna kesan sampingan berpotensi menjadi lebih teruk. Walau bagaimanapun, kesan sampingan boleh diselesaikan melalui penyelidikan lanjut. Oleh itu, jika matlamatnya adalah untuk menyelesaikan masalah yang berkaitan dengan merawat penyakit yang tidak boleh diubati, penyelidikan yang dijalankan dengan cara yang boleh diterima oleh majoriti masyarakat nampaknya lebih sesuai. Akibatnya, sel stem embrio harus digantikan oleh sel IPS sebagai alternatif untuk penyelidikan.
