Catatan blog ini mengkaji kemungkinan dan syarat untuk memansuhkan kerahan tenaga dan beralih kepada sistem sukarelawan selepas keamanan diwujudkan di Semenanjung Korea.
Pada masa ini, Republik Korea mengamalkan kerahan tenaga, mengenakan perkhidmatan ketenteraan mandatori kepada semua lelaki berumur 18 tahun ke atas yang memenuhi syarat tertentu. Akibatnya, hampir semua lelaki dewasa mesti memenuhi kewajipan ini. Ini menjadikan perkhidmatan ketenteraan menjadi kebimbangan utama bagi ramai golongan muda. Di peringkat nasional, ia menyebabkan kerugian ekonomi yang ketara kerana tenaga kerja berusia 20-an, yang boleh terlibat dalam aktiviti yang lebih produktif, dialihkan kepada tentera. Pada asasnya, ini berpunca daripada Semenanjung Korea yang dibahagikan kepada Utara dan Selatan, yang wujud dalam keadaan konfrontasi ketenteraan yang melampau yang telah mendapat reputasi sebagai tong serbuk. Bentuk muka buminya bergunung-ganang, bandar-bandar utama bertumpu padat, dan kedekatan Talian Gencatan Senjata dengan Seoul bermakna pasukan tentera yang besar diperlukan untuk menghalang pendudukan wilayah sekiranya berlaku peperangan. Ini secara semula jadi membawa kepada persoalan: jika penyatuan dicapai dan konfrontasi Utara-Selatan diselesaikan, tidakkah mungkin untuk meninggalkan kerahan tenaga dan peralihan kepada sistem sukarelawan?
Walau bagaimanapun, saya dengan kesal percaya bahawa walaupun penyatuan semula berlaku, meninggalkan kerahan tenaga akan menjadi sukar atas sebab-sebab praktikal. Pertama, walaupun konfrontasi Utara-Selatan lenyap, ancaman terhadap keselamatan Semenanjung Korea akan berterusan dan bahkan boleh dipergiatkan. Ancaman yang paling ketara ialah China, yang sedang pesat membangun, mencabar hegemoni Amerika, dan bercita-cita untuk menjadi kuasa besar. Malah kini, China dan Korea Selatan terlibat dalam konflik berhubung isu seperti Projek Timur Laut dan penangkapan ikan haram di Laut Kuning. Memandangkan pertikaian wilayah China ke atas Kepulauan Spratly dan Kepulauan Senkaku, kemungkinan besar pertikaian wilayah boleh timbul di kawasan sempadan seperti Gunung Paektu antara Korea bersatu dan China, yang akan berkongsi sempadan langsung selepas penyatuan.
Tambahan pula, dalam mengejar hegemoni global, China memerlukan pengembangan maritim untuk mengimbangi Amerika Syarikat. Semenanjung Korea memberikan tempat yang sangat menarik untuk China, sebuah kuasa benua, untuk mara ke lautan, menjadikannya sasaran yang mungkin untuk cita-cita China. Selain itu, China berkemungkinan akan melihat kehadiran negara pro-Amerika kurang daripada 1,000 km dari ibu negaranya sebagai potensi ancaman dan berusaha untuk meneutralkannya.
Di luar China, negara jiran Jepun juga mempunyai konflik dengan Korea, seperti mengenai Dokdo. Rusia, yang akan berkongsi sempadan baharu dengan Korea bersatu, pada masa ini tidak mempunyai konflik yang jelas tetapi, sebagai kuasa tentera utama kedua selepas AS, boleh menimbulkan ancaman ketenteraan. Dalam konteks ini, penyatuan Semenanjung Korea, seperti penyatuan semula Jerman, memerlukan persetujuan negara jiran. China dan Rusia berkemungkinan besar menuntut pengunduran tentera AS sebagai syarat untuk penyatuan. Malah, China sudah pun menuntut pengunduran tentera AS dari Korea bersatu. Dalam senario ini, sukar untuk meninggalkan kerahan tenaga, kerana ia adalah perlu untuk mengukuhkan lagi keupayaan pertahanan bebas.
Kebimbangan lain ialah melaksanakan sistem ketenteraan sukarela sejurus selepas penyatuan boleh membawa kepada kecenderungan serantau di kalangan tentera. Korea Selatan menghadapi kekurangan anggota tentera kerana penurunan kadar kelahiran dan keengganan yang semakin meningkat untuk perkhidmatan ketenteraan, manakala anak muda Korea Utara mungkin akan mendaftar secara beramai-ramai sejurus selepas penyatuan untuk mendapatkan pekerjaan. (Memang, tentera Jerman mengekalkan kerahan tenaga selama 20 tahun selepas penyatuan semula untuk mengelakkan keadaan sedemikian). Tambahan pula, bekas pegawai tentera Korea Utara yang berpangkat tinggi tidak mungkin termasuk dalam tentera Korea bersatu kerana tanggungjawab mereka terhadap pelanggaran hak asasi manusia dan pelanggaran lain. Akibatnya, kebanyakan jawatan kanan dalam tentera akan diisi oleh kakitangan Korea Selatan. Dalam senario sedemikian, konflik dalam tentera boleh menjadi teruk disebabkan perbezaan pemikiran antara tentera rendah dari Korea Utara dan pegawai tinggi dari Korea Selatan. Lebih-lebih lagi, jika kakitangan dari Korea Utara, yang sering kurang kesedaran hak asasi manusia, merupakan sebahagian besar daripada tentera, potensi masalah dalam tentera dan luaran meningkat. Terutamanya kerana tentera adalah kumpulan yang mampu menggunakan kuasa fizikal, kesedaran hak asasi manusia di kalangan tentera adalah penting sebagai ahli masyarakat demokratik. Mengabaikan perkara ini meningkatkan risiko penyalahgunaan kuasa fizikal, menjadikannya penting untuk menyelesaikan isu berat sebelah serantau dalam tentera.
Untuk mengelakkan masalah ini, sistem kerahan tenaga yang mengekalkan nisbah tertentu tanpa mengira asal adalah perlu. Pada masa ini, sebilangan besar belia Korea Utara gagal memenuhi piawaian kerahan tenaga Korea Selatan kerana keadaan fizikal yang tidak mencukupi (menurut Buku Tahunan Perangkaan Asia Timur, ketinggian purata lelaki Korea Utara ialah 158cm; di bawah piawaian klasifikasi perkhidmatan tentera Korea Selatan, mereka antara 146cm dan 158cm diklasifikasikan sebagai Gred 4, menjadikan perkhidmatan tugas aktif mustahil). Walau bagaimanapun, selepas penyatuan, pemakanan yang lebih baik akan secara beransur-ansur meningkatkan bilangan kakitangan dari Korea Utara, membolehkan integrasi tentera yang stabil.
Sudah tentu, kerahan tenaga membawa beberapa masalah. Isu paling ketara di Korea Selatan, yang pada masa ini melaksanakan kerahan tenaga, adalah hak asasi manusia askar yang dikerah dalam tentera. Tentera sememangnya merupakan sebuah institusi yang menyekat kebebasan individu, jadi walaupun layanan kasar dihapuskan, pelanggaran hak asasi manusia yang asas tetap ada. Tambahan pula, seperti yang dinyatakan sebelum ini, draf negara mengalihkan lelaki muda berusia 20-an ke dalam perkhidmatan tentera, menyebabkan kerugian ekonomi yang ketara kepada negara. Terdapat juga batasan bahawa tempoh perkhidmatan yang singkat menyukarkan untuk membina kemahiran yang diperlukan untuk mengendalikan sistem senjata canggih.
Ada yang mencadangkan peralihan kepada sistem ketenteraan sukarela untuk menangani isu-isu ini, mendapatkan tentera mahir dan menempah kerahan tenaga awam hanya untuk kecemasan. Bagaimanapun, masalah layanan keras yang berpunca daripada budaya ketenteraan tidak dapat diselesaikan dengan memperkenalkan sistem sukarelawan sahaja. Malah, sistem sukarelawan boleh mengurangkan perhatian orang ramai terhadap masalah dalam tentera. Di atas semua, Semenanjung Korea hanya kira-kira 1,000 km panjang dari utara ke selatan dan dikelilingi oleh laut di tiga sisi, menyukarkan pertahanan kawasan belakang. Ini meninggalkan sedikit ruang untuk mengerahkan orang awam, melatih mereka dan mengerahkan mereka. Tambahan pula, pasukan yang ditugaskan daripada orang awam dan menjalani latihan jangka pendek mempunyai kecekapan yang rendah, bermakna keberkesanan pertempuran mereka mungkin lemah jika dikerahkan ke medan perang. Malah, Amerika Syarikat, yang memansuhkan kerahan tenaga pada tahun 1973 dan beralih kepada sistem sukarelawan, menghadapi kontroversi pada tahun 2000-an semasa perang Afghanistan dan Iraq apabila kekurangan kakitangan membawa kepada pengambilan individu dan penjenayah yang tidak stabil dari segi mental.
Seperti yang diteliti di atas, Korea bersatu perlu mengekalkan kerahan tenaga, tetapi masalah yang wujud dalam kerahan tenaga tidak boleh diabaikan. Jadi apakah penyelesaian terbaik?
Saya mencadangkan sistem militia sebagai penyelesaian. Sistem militia ialah satu bentuk kerahan tenaga di mana pegawai dipilih daripada sukarelawan, manakala kakitangan yang disenaraikan meneruskan pekerjaan awam sehingga mobilisasi. Apabila dipanggil, mereka menjalani latihan jangka pendek dan disusun dalam pasukan tetap semasa kecemasan. Switzerland adalah contoh utama sistem ini. Mengguna pakai sistem militia membolehkan pengkhususan dalam mengendalikan peralatan ketenteraan canggih dan menyelesaikan isu berat sebelah serantau. Tambahan pula, ia membolehkan pengerahan pantas pasukan simpanan yang besar semasa kecemasan, membolehkan tindak balas yang berkesan terhadap ancaman luar. Di bawah sistem militia, perkhidmatan ketenteraan sebenar dipendekkan kepada beberapa bulan, dengan sesi latihan tetap selepas itu. Ini mengurangkan isu hazing dalam tentera dan pelanggaran kebebasan individu. Malah, Taiwan menyaksikan pengurangan kira-kira 30% dalam kematian berkaitan perkhidmatan apabila ia beralih daripada tempoh perkhidmatan selama 20 bulan di bawah sistem sukarelawannya pada tahun 2003 kepada sistem militia selama 4 bulan pada tahun 2014. Tambahan pula, sistem militia mengekalkan perhatian awam mengenai isu ketenteraan, membantu mengurangkan masalah jerebu. Selain itu, ia membolehkan mengekalkan pasukan tentera yang tidak mengancam negara jiran, dengan itu mengurangkan ketegangan tentera.
Kerahan tenaga secara semula jadi menyekat hak asasi dan merupakan pelanggaran hak asasi manusia, menjadikan sistem sukarelawan lebih disukai dari perspektif hak asasi manusia. Malangnya, bagaimanapun, realiti semasa di Semenanjung Korea menjadikan pelaksanaan sistem sukarelawan jauh daripada mudah. Walaupun sistem sukarelawan akan menjadi ideal dalam jangka panjang setelah keamanan diwujudkan di Semenanjung Korea, menghapuskan kerahan tenaga adalah mudah, tetapi memperkenalkannya semula adalah sangat sukar dalam realiti. Terutamanya, peralihan kepada sistem sukarelawan sementara ketegangan tentera berterusan boleh menimbulkan risiko serius kepada keselamatan negara. Pada masa ini, Semenanjung Korea menghadapi konfrontasi ketenteraan yang berterusan dengan Korea Utara, dan melaksanakan sistem sukarelawan dalam konteks ini memerlukan pertimbangan pelbagai pembolehubah.
Pertama, memperkenalkan sistem sukarelawan memerlukan anjakan positif dalam persepsi masyarakat tentang perkhidmatan ketenteraan. Pada masa ini, tentera dianggap sebagai beban oleh ramai, dan terdapat kecenderungan kuat untuk mengelakkan perkhidmatan. Tanpa memperbaiki persepsi ini, pengambilan secara sukarela akan menjadi sukar, yang berpotensi memberi kesan secara langsung kepada keberkesanan pertempuran tentera.
Kedua, peralihan kepada sistem sukarelawan memerlukan pampasan dan faedah yang mencukupi. Tanpa ganjaran ekonomi dan sosial bagi mereka yang memilih perkhidmatan ketenteraan, keberkesanan sistem sukarelawan akan sukar dipertingkatkan. Khususnya, dasar diperlukan untuk memastikan perkhidmatan ketenteraan jangka panjang boleh membawa kepada kestabilan kerjaya dan peluang pembangunan.
Ketiga, sistem mesti diwujudkan untuk merekrut dan mengekalkan kakitangan yang sesuai untuk peranan tentera yang memerlukan kepakaran dan pengalaman. Disebabkan oleh kemajuan dalam teknologi ketenteraan, tahap keupayaan yang dituntut tentera telah meningkat, menjadikan sistem pendidikan dan latihan yang berterusan penting. Ini akan memupuk kakitangan khusus dan mewujudkan persekitaran di mana mereka boleh berkembang dalam tentera.
Akhir sekali, sistem untuk menangani isu hak asasi manusia dalam tentera mesti diperkukuh. Dengan pengenalan sistem sukarelawan, hak asasi askar akan menjadi lebih kritikal, memerlukan pendidikan hak asasi manusia yang dipertingkatkan dan peraturan berkaitan. Ini akan meminimumkan potensi pelanggaran hak asasi manusia dalam tentera dan memastikan perkhidmatan ketenteraan menjadi pengalaman berharga sebagai warganegara.
Kesimpulannya, sementara mengekalkan kerahan tenaga diperlukan memandangkan realiti semasa di Semenanjung Korea, peralihan kepada sistem sukarelawan adalah ideal dalam jangka masa panjang. Proses ini memerlukan pelbagai usaha: mengubah persepsi perkhidmatan ketenteraan, mewujudkan sistem pampasan, memupuk kakitangan khusus, dan melindungi hak asasi manusia. Mempertimbangkan perkara ini, sebaik sahaja keamanan diwujudkan di Semenanjung Korea, memperkenalkan sistem sukarelawan akan membolehkan operasi tentera yang lebih baik.
