Catatan blog ini mengkaji isu etika korporat dan kelemahan dalam sistem penilaian bahaya, memfokuskan pada kejadian disinfektan pelembap Oxy.
Insiden disinfektan Oxy humidifier adalah bencana terburuk dalam sejarah Korea Selatan, mengakibatkan 239 kematian dan 1,528 kes penyakit paru-paru. Agen penyebab khusus dalam pembasmi kuman ialah PHMG dan PHG, bahan toksik yang dikelaskan sebagai ramuan racun perosak di Amerika Syarikat. Fakta yang mengejutkan ialah bahan toksik ini beredar di pasaran selama 17 tahun yang mengejutkan sehingga 2011, apabila Agensi Kawalan dan Pencegahan Penyakit Korea (KDCA) mengiktiraf situasi itu dan melancarkan siasatan. Bukan sahaja mangsa malah rakyat yang tidak menggunakan produk itu marah sehingga menyebabkan produk syarikat itu diboikot. Lebih mengejutkan ialah kesedaran bahawa produk Oxy, yang ditemui semasa proses ini, adalah barangan harian yang sedia ada dalam kehidupan kita. Kami telah hidup tanpa menyedari bahan toksik di sebelah kami.
Jadi, patutkah rakyat hidup bergantung pada hati nurani korporat mengenai kehadiran bahan toksik? Sudah tentu tidak. Di bawah undang-undang semasa, bahan toksik menjalani pelbagai peringkat ujian sebelum dijual secara komersial. Keseluruhan proses ujian ini dipanggil penilaian risiko. Hanya produk dengan tahap risiko di bawah ambang tertentu boleh dijual selepas melepasi penilaian risiko ini. PHMG dan PHG adalah bahan yang telah ditetapkan sebagai toksik di Amerika Syarikat dan sepatutnya telah menjalani penilaian risiko untuk digunakan dalam pembasmian kuman. Ramai rakyat yang mengetahui tentang insiden Oxy mengkritik peruncit, bertanya bagaimana bahan toksik boleh dijual tanpa penilaian risiko. Kebenaran yang mengejutkan adalah bahawa bahan toksik ini telah menjalani penilaian risiko, dan kesimpulannya adalah bahawa ia tidak menimbulkan risiko.
Untuk memahami kejadian Oxy dengan lebih mendalam, adalah perlu untuk mengetahui peringkat-peringkat yang terlibat dalam penilaian risiko. Sebelum itu, adalah penting untuk menjelaskan istilah 'berbahaya' dan 'risiko', seperti yang digunakan dalam toksikologi. Ini kerana walaupun perbezaan kecil satu watak boleh mengubah makna dengan ketara.
'Pengumpulan logam berat yang berlebihan menimbulkan risiko' dan 'Pengumpulan logam berat yang berlebihan adalah berbahaya' adalah kenyataan yang jelas berbeza. Semua orang tahu bahawa 'risiko' dan 'bahaya' adalah istilah toksikologi yang menunjukkan bahaya. Untuk membezakan antara risiko dan bahaya, mari kita periksa dulu definisi kamus mereka. Bahaya merujuk kepada risiko wujud bahan kimia, seperti ketoksikannya, yang boleh menjejaskan kesihatan manusia atau alam sekitar. Risiko merujuk kepada bahaya yang berkaitan dengan potensi pendedahan kepada bahan berbahaya.
Hanya definisi kamus mungkin tidak sepenuhnya menyampaikan perbezaan antara kedua-dua istilah. Bahaya ialah istilah yang menerangkan tahap bahaya bahan itu sendiri, manakala risiko menggambarkan tahap bahaya apabila bahaya bahan itu terdedah kepada manusia. Bahaya dipengaruhi oleh kedua-dua ketoksikan intrinsik bahan itu sendiri dan faktor yang berkaitan dengan pendedahan orang yang menggunakan bahan tersebut. Faktor yang berkaitan dengan yang terakhir termasuk kemungkinan pendedahan, tempoh pendedahan, kekerapan pendedahan dan intensiti pendedahan. Inilah sebabnya, dari perspektif manusia, bahaya bahan berfungsi sebagai asas untuk menilai risiko. Tidak kira betapa tingginya ketoksikan intrinsik sesuatu bahan, jika tiada pendedahan seumur hidup, ia tidak akan membahayakan manusia. Inilah sebabnya mengapa penilaian ketoksikan untuk manusia dipanggil penilaian bahaya, bukan penilaian ketoksikan.
Penilaian bahaya terdiri daripada empat langkah utama: pengenalpastian bahaya, penilaian tindak balas dos, penilaian pendedahan dan penentuan bahaya. Pengenalpastian bahaya bermaksud mengenal pasti jenis penyakit dan gangguan kesihatan yang boleh berlaku. Terdapat beberapa kaedah untuk mengklasifikasikan tahap ketoksikan, tetapi yang paling mewakili ialah penilaian ketoksikan akut. Ini dikategorikan menggunakan penunjuk ketoksikan yang dipanggil LD50, yang secara relatifnya menunjukkan magnitud ketoksikan. LD50 menandakan dos yang menyebabkan 50% haiwan ujian mati apabila diberikan. Melalui penilaian ketoksikan akut, tahap ketoksikan dibahagikan kepada enam gred, daripada 'praktikal tidak toksik' kepada 'hipertoksik'.
Penilaian tindak balas dos melibatkan penentuan hubungan antara tahap pendedahan bahan berbahaya dan tindak balas toksik melalui ujian klinikal haiwan. Bahan tanpa ambang, menyebabkan kemudaratan walaupun pada dos yang rendah, diklasifikasikan sebagai karsinogen. Bahan dengan ambang, menunjukkan ketoksikan hanya pada dos melebihi ambang itu, diklasifikasikan sebagai bukan karsinogen. Kaedah untuk mengira tahap pendedahan rujukan berbeza bergantung kepada sama ada bahan itu bukan karsinogen atau karsinogen. Langkah ketiga, penilaian pendedahan, melibatkan anggaran jumlah sebenar bahan berbahaya yang terdedah kepada manusia. Ia mengambil kira semua faktor yang mempengaruhi: kawasan pelepasan, kuantiti pelepasan, masa pelepasan dan sifat sedia ada bahan seperti mobiliti, keterdegradasian dan laluan pendedahan manusia. Seterusnya, faktor pendedahan ditentukan, dengan maklumat tentang jangka hayat, berat badan dan purata tempoh pendedahan dikira dan dibentangkan. Ini membolehkan pengiraan akhir pengambilan bahan kimia.
Oleh itu, penilaian bahaya adalah prosedur penilaian yang sangat sistematik. Walau bagaimanapun, insiden Oxy mempunyai masalah bermula dari langkah pertama proses penilaian bahaya: pengenalpastian bahaya. Semasa peringkat pengecaman bahaya, SK Chemicals dengan sengaja menyalahlabelkan ketoksikan untuk menyembunyikan bahaya. Tambahan pula, dalam Helaian Data Keselamatan Bahan (MSDS) yang disediakan oleh SK Chemicals pada 6 Mac 1997, PHMB dinyatakan sebagai bahan berbahaya di bawah Akta Keselamatan dan Kesihatan Perindustrian dan mempunyai kerengsaan mata dan membran mukus yang teruk. Walau bagaimanapun, dalam permohonan paten yang difailkan oleh SK pada keesokan harinya, pada 7hb, dinyatakan bahawa PHMB tidak dikawal di bawah Akta Keselamatan dan Kesihatan Perindustrian dan mempunyai kerengsaan mata dan membran mukus yang rendah. Dalam erti kata lain, ketoksikan itu juga dilabel secara palsu dalam paten.
Masalah juga ditemui pada peringkat kedua: penilaian tindak balas dos. Pada peringkat ini, melibatkan ujian klinikal haiwan, keputusan ujian ketoksikan penyedutan ke atas 15 tikus eksperimen telah dimanipulasi. Profesor Cho Mo dari Universiti Kebangsaan Seoul, pihak berkuasa terkemuka dalam toksikologi, menjalankan penilaian risiko dengan menganalisis hanya data daripada dua tikus yang masih hidup dalam ujian ketoksikan penyedutan, setelah menerima pampasan kewangan.
Tidak kira betapa sistematik kaedah penilaian bahaya, adalah menjadi tanggungjawab manusia untuk memastikan sistem ini berfungsi dengan baik. Hampir semua masalah mengenai bahan toksik timbul bukan daripada kelemahan dalam penilaian bahaya itu sendiri, tetapi daripada manusia yang gagal mematuhinya. Harga yang dibayar untuk mengabaikan penilaian bahaya yang dimandatkan oleh undang-undang untuk mendapatkan keuntungan peribadi adalah sangat besar. Penilaian bahaya adalah lebih kritikal kerana ia secara langsung melibatkan nyawa. Terutamanya dengan bahan toksik, kesannya selalunya tidak kelihatan serta-merta tetapi terkumpul di dalam badan. Memandangkan bahaya tidak dapat dilihat dengan segera, punca penyakit masih tidak jelas, yang membawa kepada pendedahan yang berpanjangan. Bagi mangsa, membuktikan bahawa bahaya yang terhasil daripada produk tertentu menjadi sukar. Walaupun pampasan diterima selepas membuktikan kemudaratan, yang tinggal ialah badan yang sudah rosak oleh ketoksikan.
Malah kini, rakyat hidup dalam ketakutan bahawa produk di pasaran mungkin diedarkan sambil menyembunyikan bahayanya. Akhirnya, keselamatan seluruh penduduk tidak boleh diamanahkan semata-mata kepada hati nurani dan etika manusia. Mekanisme institusi yang mampu mengawal ketamakan manusia dan syarikat adalah penting untuk sistem penilaian bahaya berfungsi dengan baik. Pakar dalam penilaian bahaya mesti mentakrifkan dengan jelas etika profesional mereka, dan setiap individu dalam syarikat mesti mentakrifkan dengan jelas etika pekerjaan mereka. Satu alternatif ialah mendedahkan semua data eksperimen yang berkaitan dengan proses penilaian risiko. Pendedahan ini memastikan ketelusan dalam penilaian dan menjamin kebolehpercayaannya. Pengenalan mekanisme institusi amat diperlukan untuk berfungsi dengan baik sistem penilaian risiko.
