Catatan blog ini mengkaji sebab wanita dan lelaki kelas bawah tidak dapat menikmati hak mereka walaupun Revolusi Perancis menggesa kesaksamaan.
Deklarasi Hak Manusia dan Warganegara, yang dikeluarkan selepas Revolusi Perancis, menyatakan bahawa semua manusia adalah sama. Pengisytiharan ini menjadi titik permulaan yang penting untuk secara asasnya mengubah struktur sosial pada masa itu. Walau bagaimanapun, kesaksamaan undang-undang hanya diberikan kepada lelaki yang memiliki harta yang besar. Masyarakat masih mengekalkan diskriminasi berdasarkan kelas dan jantina, dan struktur diskriminasi ini telah lama dipandang remeh. Walaupun mengambil bahagian dalam Revolusi, wanita dan lelaki kelas bawah dinafikan kesaksamaan undang-undang. Ini dengan jelas mendedahkan jurang antara cita-cita dan realiti Revolusi.
Akibatnya, pada tahun 1791, dua tahun selepas Revolusi bermula, Deklarasi Hak Wanita diterbitkan, yang dipelopori oleh Olympe de Gouges, menuntut kebebasan, kesaksamaan, dan hak mengundi. Pernyataan beraninya adalah revolusioner pada masa itu, dan dia akhirnya dianggap sebagai pengkhianat dan dibunuh. Bagaimanapun, pengisytiharannya meletakkan asas penting untuk perbincangan mengenai hak wanita dan memberi inspirasi kepada aktivis hak wanita masa depan. Pada tahun 1792, di England, Mary Wollstonecraft muncul sebagai penyokong kuat untuk hak wanita. Dalam karyanya A Vindication of the Rights of Woman, dia mempertahankan hak wanita untuk mendapat pendidikan dan peluang sosial yang sama. Hujah-hujahnya mengejutkan dalam masyarakat kontemporari tetapi menjadi asas kepada gerakan seterusnya yang memperjuangkan hak wanita.
Tuntutan untuk hak sama rata wanita berterusan sehingga abad ke-19, tetapi wanita tidak mendapat kerakyatan yang sah, iaitu hak mengundi sejagat, sehingga awal abad ke-20. Selepas tempoh genangan, pergerakan wanita bangkit semula pada tahun 1960-an. Era ini menyaksikan usaha gigih merentas masyarakat untuk menjamin autonomi dan kesaksamaan wanita secara sah, termasuk meningkatkan peranan jantina, mencapai kesaksamaan dalam pendidikan dan pekerjaan, dan mengiktiraf nilai buruh domestik. Serentak dengan itu, pelbagai gerakan sosial berlaku untuk meningkatkan hak wanita, menghasilkan pencapaian yang ketara. Di samping itu, pekerjaan wanita meningkat secara kuantitatif, dan status sosial wanita meningkat sedikit sebanyak. Terutamanya apabila wanita tidak lagi menghadkan diri mereka kepada peranan domestik tradisional tetapi secara aktif mengambil bahagian dalam aktiviti sosial, suara wanita secara beransur-ansur bertambah kuat.
Teori-teori mengenai isu-isu wanita juga dipelbagaikan dan menjadi sistematik. Di sebalik feminisme liberal yang telah memimpin pergerakan wanita awal, pelbagai teori lain tentang pembebasan wanita muncul. Feminisme Marxis, feminisme sosialis, dan feminisme radikal muncul sebagai perspektif baru. Teori-teori ini mengkritik struktur sosial berpusatkan lelaki yang sedia ada, menganalisis sosialisasi diskriminasi jantina, dan mencari jalan untuk mengatasinya. Isu mengenai sosialisasi diskriminasi jantina telah dibincangkan secara progresif dalam sosiologi dan psikologi, mendedahkan bahawa perbezaan kebolehan antara lelaki dan wanita bukan semula jadi tetapi dibentuk oleh persekitaran sosial dan pendidikan. Tambahan pula, penyelidikan antropologi menunjukkan bahawa peranan jantina dan pembentukan personaliti dalam masyarakat patriarki boleh berbeza-beza mengikut ciri sosial dan budaya. Akibatnya, pengiktirafan bahawa lelaki secara semulajadi tidak lebih tinggi daripada wanita dalam peranan sosial diterima secara meluas.
Peralihan persepsi ini banyak mempengaruhi pergerakan wanita. Tanggapan stereotaip tentang kewanitaan dan kejantanan, yang diiktiraf sebagai hasil daripada sosialisasi diskriminasi jantina, telah diakui secara meluas sebagai penyumbang kepada pembentukan pandangan manusia yang cacat. Walau bagaimanapun, ini sahaja tidak dapat meningkatkan struktur ketidaksamaan antara lelaki dan wanita dengan ketara. Selagi peranan jantina dalam rumah tangga kekal dibahagikan dengan ketat—dengan suami terlibat dalam aktiviti produktif dan isteri bertanggungjawab sepenuhnya untuk kerja rumah—wanita, dikecualikan daripada aktiviti produktif, tidak dapat tidak akan bergantung secara ekonomi kepada lelaki. Ketaksamaan ini melangkaui isu ekonomi semata-mata, bertindak sebagai faktor yang mengehadkan autonomi dan kesedaran diri wanita merentas masyarakat.
Walaupun wanita memasuki tenaga kerja, mereka menghadapi layanan yang lebih diskriminasi berbanding lelaki. Walaupun bilangan wanita yang memegang pekerjaan semakin meningkat secara beransur-ansur, buruh wanita sering diletakkan dalam keadaan pekerjaan yang sangat tidak stabil, mudah dieksploitasi atau dibuang mengikut keperluan kapitalis. Upah untuk wanita juga secara amnya lebih rendah daripada gaji untuk lelaki. Namun begitu, di bawah keadaan pekerjaan yang tidak stabil dan gaji yang rendah ini, majoriti wanita berpendapatan rendah tidak mampu untuk berhenti bekerja, kerana mereka tidak boleh melepaskan tenaga buruh murah ini untuk mendapatkan modal. Tambahan pula, walaupun mengambil bahagian dalam aktiviti produktif, mereka tidak dapat lari daripada bebanan buruh domestik. Mereka mengalami tekanan mental dan fizikal daripada dua peranan yang dituntut daripada mereka di tempat kerja dan di rumah. Akibatnya, status sosial dan ekonomi wanita kekal lebih rendah daripada lelaki.
Hari ini, persepsi masyarakat terhadap status wanita semakin bertambah baik. Walau bagaimanapun, masih banyak cabaran. Penilaian terhadap nilai dan keupayaan wanita masih dikekang oleh stereotaip yang salah, yang bertindak sebagai penghalang yang menghalang wanita daripada menggunakan sepenuhnya kebolehan mereka dalam aktiviti sosial. Memandangkan nisbah yang diduduki wanita dalam struktur dan peranan masyarakat, ini bukan hanya isu wanita tetapi masalah bagi seluruh masyarakat kita. Oleh itu, daripada cuba menyelesaikan isu-isu ini melalui perubahan dalam persepsi individu anggota masyarakat, ia harus ditangani melalui penambahbaikan institusi, seperti menyemak semula undang-undang dan peraturan mengenai kesaksamaan gender substantif dalam pekerjaan dan penjagaan kanak-kanak. Pada masa yang sama, usaha pendidikan untuk mengatasi prasangka terhadap wanita juga perlu diteruskan. Masyarakat di mana hak dan peranan wanita terjamin sepenuhnya bukan sahaja memberi manfaat kepada wanita itu sendiri tetapi juga akan menjadi batu loncatan penting ke arah masyarakat yang lebih baik.
