Kereta telah merevolusikan kehidupan manusia dan menjadi satu bentuk pengangkutan yang penting. Daripada penciptaan roda kepada kereta elektrik, kami menerokai perjalanan evolusinya.
Kereta ialah kenderaan dengan empat roda yang bergerak di atas jalan raya menggunakan pelbagai jenis bahan api petroleum sebagai sumber kuasa. Kereta dalam pengertian istilah itu muncul pada abad ke-17, dimungkinkan oleh enjin wap. Kereta adalah bentuk pengangkutan utama di dalam dan di luar negara, dan bas, yang diklasifikasikan sebagai pengangkutan awam, boleh dianggap sebagai jenis kereta, jadi pengaruhnya terhadap pengangkutan di seluruh dunia sangat besar. Kereta adalah alat pengangkutan yang sangat diperlukan dan penting dalam masyarakat moden, menyumbang sangat kepada kemudahan kehidupan dan pembangunan ekonomi.
Roda yang membentuk kereta itu, yang secara langsung menyentuh tanah dan menyumbang kepada pergerakannya, dianggap sebagai salah satu ciptaan terbesar dalam sejarah manusia, dengan roda diskoid yang muncul sekitar 5000 SM adalah yang pertama seumpamanya. Semasa Dinasti Ur Mesopotamia, kereta dua roda pertama dicipta, terdiri daripada dua roda berbentuk cakera dengan lubang digerudi di tengah dan baji kayu dipacu ke dalam gandar yang dipasang di bawah kereta luncur. Dinasti Ur bangsa Sumeria memperkenalkan kereta beroda empat, yang memberi sumbangan besar kepada pengangkutan barang, tetapi jalan raya yang dilalui tidak diselenggara sehingga menyukarkan pengangkutan berbanding hari ini. Peperangan Sumeria membawa kepada penciptaan kereta kuda, gabungan kereta empat roda dan kuda, dan sekitar 2000 SM, roda jejari, sejenis roda dengan jejari yang menghubungkan roda tengah dan rim, muncul. Apabila kereta kuda terus menjadi lebih popular, roda jejari menjadi semakin praktikal, dan ia kekal sedemikian sehingga abad ke-19, tanpa perubahan ketara dalam penampilan. Roda yang digunakan dalam kereta hari ini juga mempunyai persamaan kerana ia pada asasnya adalah roda jejari, kecuali bentuk jejari telah berubah secara eksponen.
Jika roda yang bergolek apabila kereta bergerak, enjinlah yang memberikan kuasa untuk berbuat demikian. Kebanyakan enjin kereta adalah enjin pembakaran dalaman, dan sudah tentu, pada zaman awal kereta, enjin pembakaran luaran, termasuk enjin stim, telah digunakan. Kereta berkuasa wap digunakan secara meluas sebelum kemunculan kereta petrol, dan ia menjadi popular di Eropah pada awal abad ke-19, terutamanya sebagai bas pinggir bandar. Menjelang akhir abad ke-19, kereta kecil untuk kegunaan peribadi menunjukkan tanda-tanda menjadi meluas, tetapi ciptaan enjin petrol yang lebih berkuasa dan lebih mudah menamatkannya. Kereta berkuasa wap telah dikomersialkan pada awal tahun 1900-an, dan walaupun ia menunjukkan prestasi yang baik dan mudah untuk dipandu, ia mempunyai kelemahan seperti berat dan masa yang lama antara menyala dan berjalan. Sejak enjin stim, kereta yang menggunakan enjin pembakaran dalaman telah menghadapi masalah akibat pencemaran alam sekitar seperti asap ekzos pada era moden, dan kenderaan elektrik sedang dibangunkan untuk mengimbanginya, dan baru-baru ini telah mencapai peringkat pengkomersialan. Kedua-dua enjin pembakaran luaran, termasuk enjin stim, dan enjin pembakaran dalaman, yang digunakan terutamanya dalam kereta moden, adalah enjin haba, yang menjana kuasa dengan menukar tenaga haba yang dijana dengan membakar bahan api kepada tenaga mekanikal. Ia dikelaskan kepada enjin pembakaran luaran dan enjin pembakaran dalaman bergantung kepada sama ada bahan api dibakar di luar atau di dalam silinder. Memandangkan yang pertama kurang cekap dari segi haba daripada yang kedua, enjin pembakaran dalaman digunakan pada masa ini.
Enjin kereta boleh dikelaskan kepada enjin diesel, enjin petrol, enjin gas, dan enjin minyak mengikut bahan api yang mereka gunakan. Enjin diesel menggunakan pembakaran spontan dengan menyuntik bahan api ke udara, manakala selebihnya dinyalakan oleh palam pencucuh. Enjin pembakaran dalam dikelaskan kepada jenis kitaran empat lejang dan dua lejang mengikut pergerakan omboh. Dalam kes enjin petrol empat lejang, kuasa diperoleh daripada bahan api melalui empat peringkat: pengambilan, pemampatan, letupan dan ekzos. Dalam proses ini, aci engkol berputar dua kali, tetapi perbezaannya ialah omboh memutarkan aci engkol hanya sekali dalam enjin dua lejang berbanding dengan enjin empat lejang: omboh naik sekali untuk menghasilkan pengambilan dan mampatan, dan jatuh sekali untuk menghasilkan letupan dan ekzos. Secara ringkasnya, enjin empat lejang ialah enjin di mana omboh melalui empat lejang untuk melengkapkan satu kitaran dan aci engkol berputar dua kali, manakala enjin dua lejang ialah enjin di mana omboh melalui dua lejang untuk melengkapkan satu kitaran dan aci engkol berputar sekali.
Selain roda dan enjin, kereta hari ini boleh digambarkan sebagai mempunyai dua bahagian utama: badan dan casis. Badan adalah ruang di mana orang atau kargo dibawa, manakala casis adalah bahagian yang menyumbang kepada pergerakan kereta. Badan utama secara literal adalah rangka kereta, yang perlu menahan berat orang dan kargo dan menahan kejutan luaran dan getaran dalaman. Bahagian luar ialah apa yang anda lihat apabila anda melihat kereta dari luar, dan itulah yang memberikan kereta daripada jenama yang berbeza seperti Mercedes-Benz, Rolls-Royce dan lain-lain rupa mereka yang tersendiri. Bahagian dalaman terdiri daripada peranti dalaman yang bertanggungjawab untuk kesihatan dan keselamatan asas kereta. Bahagian paling penting dalam casis ialah enjin, bersama-sama dengan transmisi yang menghantar kuasa yang dijana oleh enjin ke roda. Bingkai yang menyelubungi badan kereta juga dikelaskan sebagai casis, begitu juga sistem stereng, brek dan suspensi.
Kereta itu berhutang banyak kepada lelaki Henry Ford. Ford, yang kerjayanya menjangkau akhir abad ke-19 dan awal abad ke-20, terkenal berkata, "Anda perlu membuat sesuatu untuk 95 peratus, bukan 5 peratus." Semasa Ford dalam industri automotif, kereta adalah barang mewah. Bagi orang awam, kereta adalah alat pengangkutan yang sukar digunakan dan tidak dapat dicapai oleh pendapatan orang yang bekerja. Selepas menyertai syarikat elektrik Edison pada usia 20-an, Ford bekerja pada enjin pembakaran dalaman, dan pada usia 32 tahun, dia telah mencipta kereta pacuan empat roda yang menggunakan tayar. Kereta yang diperkenalkannya ke pasaran selepas mengasaskan Ford Motor Company adalah terlalu mahal untuk orang ramai, tetapi dia berusaha untuk menurunkan titik harga, memperkenalkan model Ford T dan menjadikannya mudah diakses oleh pekerja. Titik harga yang lebih rendah dicapai dengan memudahkan dan menyeragamkan proses pengeluaran, dan pada tahun 1913, Ford memperkenalkan sistem pemasangan pertama menggunakan tali pinggang penghantar, yang membawa kepada era pengeluaran besar-besaran kereta. Tidak keterlaluan untuk mengatakan bahawa pengenalan sistem pengeluaran barisan Ford bertanggungjawab untuk tali pinggang talian dan barisan panjang pekerja yang sering muncul dalam filem klasik abad ke-20. Proses penghantar ini menjadikan Ford lebih lima kali lebih cekap daripada pesaingnya dan mengurangkan separuh harga Model T. Daya saing pasaran yang luar biasa ini, ditambah dengan pembukaan sistem lebuh raya antara negeri di Amerika Syarikat, membawa kepada era kebangkitan ekonomi. Pendek kata, Ford boleh dikatakan tokoh paling berpengaruh dalam sejarah kereta itu.
Kereta masa kini sering dikategorikan mengikut penampilannya. Kereta biasa dengan empat pintu dipanggil sedan, manakala SUV mempunyai jarak roda dan jarak tanah yang lebih tinggi daripada sedan. Coupes juga mempunyai dua pintu, tidak seperti sedan. Kereta dengan siling boleh tarik dipanggil boleh tukar, manakala limosin mempunyai hujung belakang yang memanjang apabila dilihat dari sisi. Gerabak mempunyai siling mendatar sehingga ke batang belakang, dan van mempunyai barisan belakang yang agak besar dan luas. Dalam trak pikap, ruang penyimpanan yang tidak berbumbung menduduki bahagian belakang badan. Walaupun terdapat banyak kekaburan dalam klasifikasi ini, ia adalah salah satu yang digunakan kebanyakan orang apabila bercakap tentang jenis kereta.
Kereta tidak dapat dinafikan merupakan satu bentuk pengangkutan yang penting dan berpengaruh dalam kehidupan moden, tetapi penggunaan bahan api fosil mereka mempunyai kelemahan yang menyumbang kepada pemanasan global dan kemungkinan kehabisan bahan api tersebut. Akibatnya, terdapat banyak penyelidikan yang dijalankan dalam bidang kenderaan jimat bahan api, seperti kenderaan elektrik dan hidrogen. Kereta elektrik ialah kereta yang dikuasakan oleh elektrik, yang bermaksud ia mempunyai pelepasan sifar dan senyap sepenuhnya. Perbezaan utama ialah enjin digantikan oleh motor elektrik berbanding dengan kereta konvensional, jadi bateri yang membekalkan tenaga adalah penting, dan pengecilan, ringan, dan pengurangan masa pengecasan menjadi isu penting untuk pengkomersilan. Kenderaan hidrogen mempunyai kelebihan hanya menghasilkan sejumlah kecil nitrogen oksida selepas pembakaran, jadi ia tidak menyumbang kepada masalah pencemaran. Bahan mentah asas adalah air, yang dikembalikan ke alam sekitar selepas digunakan, jadi tidak perlu risau tentang kehabisan. Walau bagaimanapun, kaedah penyimpanan hidrogen, sama ada hidrogen cecair atau hidrida logam, masih belum praktikal sepenuhnya, kerana masalah teknikal telah menghalang pengkomersilan.
Penyelidikan mengenai kenderaan elektrik dan hidrogen masih diteruskan. Banyak pembuat kereta melabur banyak dalam penyelidikan dan pembangunan untuk membangunkan model mesra alam dan ekonomi, dan permintaan untuk kenderaan mesra alam berkembang pesat di seluruh dunia. Kenderaan elektrik, khususnya, mengalami pertumbuhan pesat disebabkan oleh pengembangan infrastruktur pengecasan dan kemajuan dalam teknologi bateri. Sebagai tindak balas, kerajaan dan syarikat swasta bekerjasama untuk memperkenalkan pelbagai dasar dan program untuk meningkatkan penembusan kenderaan elektrik. Ini dijangka akhirnya menyumbang kepada pengurangan pelepasan karbon dan kualiti udara yang lebih baik.
Kereta adalah ciptaan keinginan manusia untuk mengembara di antara tempat yang jauh, dan walaupun ia ada di mana-mana, ia masih dianggap sangat diperlukan walaupun dalam masyarakat maju. Kereta itu belum sepenuhnya bebas daripada halangan kehabisan bahan api fosil dan batasan teknologi alternatif, tetapi beberapa orang futuris percaya bahawa ia akan hilang. Setelah menjadi sebahagian daripada kehidupan manusia, nampaknya jelas bahawa minat dan sokongan berterusan terhadap kereta itu berkait rapat dengan kemakmuran manusia. Untuk memastikan masa depan yang mampan, industri automotif akan terus berinovasi dan berkembang, membolehkan kami menikmati pengangkutan yang lebih mudah dan mesra alam.
