Catatan blog ini menggunakan perdebatan perlindungan ikan lumba-lumba dalam drama ini sebagai titik permulaan untuk mengkaji dengan tenang, dari perspektif ekonomi, bagaimana niat baik boleh membawa kepada tragedi tanah milik bersama.
Ekonomi Melindungi Ikan Lumba-lumba
Pada Ogos 2022, drama Korea ENA yang sangat popular "The Uncanny Lawyer Woo Young-woo" telah tamat. Drama ini mempunyai beberapa titik fokus, salah satunya ialah 'paus'. Protagonisnya, Woo Young-woo, ialah watak yang sangat menyukai ikan paus, mengingati hampir semua maklumat tentang mereka, dan menunjukkan ikan paus muncul secara simbolik pada saat-saat penting sepanjang siri ini.
Woo Young-woo bukan sahaja menyukai ikan paus; dia juga mengambil tindakan langsung untuk mereka. Dia mengisytiharkan bahawa akuarium tidak berbeza dengan penjara ikan paus dan mengambil bahagian dalam protes yang memegang sepanduk yang menuntut pembebasan ikan lumba-lumba. Walau bagaimanapun, apabila drama itu semakin popular, masalah paradoks muncul: bilangan orang yang mengambil lawatan bot untuk melihat ikan lumba-lumba secara langsung melonjak secara mendadak.
Dalam drama itu, Woo Young-woo memerhati ikan lumba-lumba dari jauh menggunakan teropong. Walaupun dia boleh menaiki bot ke laut untuk melihat ikan lumba-lumba dari dekat, dia memilih untuk tidak berbuat demikian. Alasannya jelas: menaiki bot untuk memerhati ikan lumba-lumba dari jarak dekat pada dasarnya adalah pencerobohan manusia ke dalam habitat mereka, yang menimbulkan ancaman kepada ikan lumba-lumba. Malah, terdapat kes sirip ikan lumba-lumba yang dilaporkan rosak atau terputus oleh bot yang memerhati ikan lumba-lumba.
Konsep ekonomi yang paling serupa dengan masalah ini ialah 'tragedi milik bersama' yang diliputi dalam ekonomi pengenalan. Tragedi milik bersama merujuk kepada fenomena di mana sumber asli atau sumber yang bukan hak milik persendirian digunakan secara berlebihan, akhirnya membawa kepada degradasi atau kekurangannya.
Contohnya, bayangkan sebuah padang rumput yang luas di belakang sebuah kampung. Padang ini boleh diakses secara bebas oleh semua penduduk kampung dan terutamanya digunakan untuk meragut biri-biri. Iaitu, padang rumput ini adalah 'tanah awam' dan bukannya 'harta persendirian'. Jika bilangan biri-biri dikekalkan pada tahap yang sesuai, padang rumput tersebut boleh dikekalkan selama-lamanya. Walau bagaimanapun, jika bilangan biri-biri bertambah secara berlebihan, padang rumput tersebut secara beransur-ansur merosot. Masalahnya timbul apabila penduduk kampung mula membawa terlalu banyak biri-biri ke padang rumput tersebut. Apa yang paling penting bagi mereka bukanlah pemeliharaan padang rumput jangka panjang, tetapi peningkatan bilangan biri-biri yang mereka pelihara secara peribadi sekarang. Lama-kelamaan, bilangan biri-biri yang menggunakan padang rumput tersebut terus meningkat, tetapi kerana ia adalah tanah awam, tiada siapa yang bertanggungjawab atas pemeliharaannya. Akibatnya, padang rumput tersebut secara beransur-ansur menjadi terbiar dan akhirnya menjadi tanah tandus. Sumber penting ini, iaitu padang rumput, hilang. Oleh itu, tragedi tanah awam adalah contoh klasik bagaimana, tanpa campur tangan kerajaan, apabila pasaran beroperasi dan orang ramai hanya ingin memaksimumkan kepentingan mereka sendiri, kemudaratan berlaku kepada masyarakat secara keseluruhan.
Lautan, habitat untuk ikan lumba-lumba, dan padang rumput yang disebut tadi mempunyai ciri-ciri yang serupa dalam banyak cara. Kedua-dua kes ini kekurangan pemilik tertentu dan berkongsi isu biasa iaitu masalah timbul apabila terlalu ramai orang menggunakannya. Jadi, bagaimana masalah ini dapat diselesaikan?
Bagaimanakah tragedi tanah awam dapat diselesaikan?
Penyelesaian pertama yang terlintas di fikiran mungkin mengejutkan, tetapi ia adalah untuk mewujudkan hak harta persendirian dengan jelas. Seperti yang kita lihat sebelum ini, kawasan awam merupakan ruang tanpa pemilik yang bertanggungjawab. Walau bagaimanapun, jika kawasan awam ini dibahagikan antara penduduk kampung dan ditukar menjadi tanah persendirian, masalah tersebut sebahagiannya boleh diselesaikan.
Apabila ia menjadi tanah milik bersama, semua penduduk kampung berminat untuk menggunakan sebanyak mungkin padang rumput. Tetapi apabila ia menjadi tanah persendirian, keadaan akan berubah. Setiap orang berminat untuk terus menghasilkan padang rumput di tanah mereka sendiri dan mengekalkan nilai tanah tersebut. Ini kerana hanya dengan itu mereka boleh mendapatkan padang rumput untuk jangka masa panjang, menjualnya kepada orang lain jika perlu, atau mewariskannya kepada keturunan mereka. Dalam struktur ini, masalah dapat dikurangkan dengan ketara tanpa perlu campur tangan kerajaan dengan penguatkuasaan yang berterusan.
Gregory N. Mankiw, pengarang 「Principles of Economics」, menggambarkan perkara ini menggunakan contoh gajah dan lembu. Kedua-dua gajah dan lembu adalah haiwan yang berguna kepada manusia, namun gajah menghadapi kepupusan manakala lembu tidak. Sebabnya ialah gajah kekal sebagai haiwan liar dalam kawasan awam, manakala lembu diternak sebagai ternakan dan termasuk dalam kategori harta persendirian.
Masalahnya ialah penswastaan tidak selalunya penyelesaian yang berdaya maju. Bergantung pada ciri-ciri sumber, kadangkala lebih menguntungkan bagi individu untuk membangunkan atau mengekstraknya sepenuhnya dalam jangka pendek daripada memuliharanya dalam jangka masa panjang. Padang rumput yang dinyatakan sebelum ini adalah contoh di mana penghasilan padang rumput secara berterusan memberikan keuntungan yang mencukupi untuk individu, tetapi tidak semua sumber adalah seperti ini. Tambahan pula, walaupun tanah boleh dibahagikan antara berbilang pemilik, lautan tempat ikan lumba-lumba hidup tidak boleh dibahagikan sedemikian rupa. Tambahan pula, apabila sumber tertentu dimonopoli oleh seorang individu atau syarikat, potensi untuk menyebabkan kemudaratan kepada orang lain juga meningkat.
Contohnya, jika sebuah syarikat memonopoli laluan pelancongan ikan lumba-lumba, ia boleh menaikkan harga pelancongan secara berlebihan. Jika populariti ikan lumba-lumba meningkat, terdapat juga potensi untuk mengendalikan bilangan bot pelancongan yang berlebihan bagi memaksimumkan keuntungan. Ini mewakili satu bentuk kesan buruk yang berbeza berbanding masalah yang timbul daripada berbilang syarikat yang beroperasi secara tidak sengaja.
Perkara-perkara ini menunjukkan bahawa tragedi milik bersama boleh diselesaikan melalui penubuhan hak milik persendirian atau pembaharuan institusi, di samping mendedahkan dengan jelas bahawa pendekatan yang sama tidak boleh digunakan secara universal dalam semua kes.
Mengapa Campur Tangan Kerajaan Diperlukan
Oleh itu, campur tangan kerajaan adalah penting untuk menyelesaikan tragedi kawasan awam. Bagi melindungi ikan lumba-lumba, kawasan marin mesti diurus secara sistematik, dan bilangan bot yang beroperasi untuk pelancongan ikan lumba-lumba juga mesti dikawal ketat. Jika populasinya semakin berkurangan dengan cepat atau menghadapi kepupusan, langkah-langkah seperti larangan sepenuhnya pelancongan bot untuk tempoh tertentu juga perlu.
Malah, struktur ini serupa dengan banyak masalah pencemaran alam sekitar. Bagi bahan pencemar yang sangat berbahaya, kerajaan mesti mengenakan larangan sepenuhnya terhadap penggunaannya. Walau bagaimanapun, bagi bahan yang kurang berbahaya, peraturan pada tahap yang sesuai mungkin lebih berkesan. Ini termasuk menetapkan had pelepasan pencemaran atau mengenakan cukai yang tinggi. Bukan setiap masalah memerlukan larangan; pelbagai alat dasar boleh digunakan bergantung pada situasi.
Katakan lawatan bot ikan lumba-lumba dibenarkan dalam had tertentu. Jika had ditetapkan pada bilangan lawatan, persoalan pentingnya ialah bagaimana untuk memperuntukkan peluang terhad ini. Dua pendekatan utama boleh dipertimbangkan. Yang pertama adalah untuk membenarkan pengendali swasta menetapkan harga secara autonomi. Apabila permintaan meningkat, harga pelancongan akan meningkat, membolehkan pengendali swasta memperoleh keuntungan yang besar. Yang kedua ialah kawalan harga kerajaan. Dalam kes ini, jika harga dikekalkan rendah, permintaan akan melonjak secara mendadak, kemungkinan besar akan membawa kepada sistem siapa cepat dia dapat atau persaingan sengit untuk tiket. Orang ramai akan menghadapi barisan panjang atau berusaha keras untuk mendapatkan tiket.
Bagaimana pula dengan sistem lelongan? Sesetengah tempat duduk boleh diperuntukkan berdasarkan siapa cepat dia dapat, manakala selebihnya dijual melalui lelongan. Tambahan pula, jika pendapatan tambahan yang dijana oleh lelongan dilaburkan semula ke dalam pemuliharaan dan penyelidikan hidupan liar, lebih banyak kesan positif boleh dijangkakan. Oleh itu, daripada hanya bergantung pada larangan mudah atau autonomi pasaran sepenuhnya, menggabungkan prinsip pasaran dengan peraturan kerajaan yang sewajarnya boleh menghasilkan hasil yang lebih baik.
