Dalam catatan blog ini, kami mengkaji latar belakang struktur bagaimana cabang eksekutif berkembang menjadi institusi utama yang mewakili pelbagai kepentingan di tengah-tengah kebangkitan parti buruh dan penyebaran solidariti sosial.
Hakikat bahawa parti-parti buruh memasuki parlimen dan mendapat pengaruh sejurus selepas penubuhan Republik Ketiga (1875–1940) merupakan subjek kajian yang menarik dalam sejarah politik Perancis. Dibentuk berdasarkan kesatuan sekerja yang berkuasa, parti-parti ini menggunakan pendekatan berparlimen sambil mengekalkan watak revolusioner yang berusaha untuk mengatasi sistem republikan. Dengan secara aktif merangkul tuntutan parti buruh—yang berpotensi untuk berkembang menjadi kuasa politik yang paling berkuasa—Republik Ketiga menyahut cabaran berganda untuk menstabilkan sistem dengan memasukkan tuntutan ini ke dalam agendanya. Walau bagaimanapun, pelaksanaan tugas ini membawa perubahan ketara kepada prinsip pemisahan kuasa antara badan perundangan dan eksekutif, serta peranan negara.
Lebih daripada itu, kebangkitan parti buruh telah mewujudkan keretakan dalam konsep agenda yang telah diandaikan oleh demokrasi berparlimen yang sedia ada. Perdebatan baharu bermula bukan sahaja mengenai kepentingan umum—di mana warganegara yang sama rata membuang satu undi di peti undi—tetapi juga mengenai cara untuk menentukan dan memahami kepentingan istimewa yang dipegang oleh kumpulan tertentu. Memandangkan keperluan timbul untuk menetapkan bukan sahaja individu tetapi juga kumpulan pekerjaan dan kesatuan sebagai unit perwakilan, status mutlak badan perundangan—yang mewakili individu yang sama rata—mula berubah. Sebaliknya, cabang eksekutif mengembangkan peranan dan kuasanya dengan mengambil alih fungsi mewakili pelbagai kepentingan. Contohnya, pada tahun 1890, sebuah Jawatankuasa Buruh yang terdiri daripada wakil pekerja telah ditubuhkan dalam kerajaan, dan pada tahun 1906, jawatankuasa ini telah disusun semula menjadi Kementerian Buruh.
Dengan menubuhkan pelbagai jawatankuasa penasihat berdasarkan kepakaran dan pengalaman yang terkumpul dalam bidang khusus, cabang eksekutif telah menjamin legitimasinya sebagai badan perwakilan. Tambahan pula, dengan mentakrifkan semula agendanya untuk mengiktiraf dan menampung pelbagai kepentingan masyarakat secara aktif, cabang eksekutif telah melaksanakan fungsi perwakilan yang merangkumi hampir setiap sektor masyarakat. Melalui ini, negara telah mewujudkan imej dirinya sebagai entiti yang terlibat secara aktif dalam dialog dengan masyarakat. Republik Ketiga telah menubuhkan dan mengendalikan sebanyak 78 jawatankuasa, yang kemuncaknya ialah Jawatankuasa Ekonomi Negara yang ditubuhkan pada tahun 1916. Jawatankuasa ini telah mewujudkan sistem perwakilan yang dibahagikan kepada 37 kumpulan pekerjaan, yang mewakili aktiviti ekonomi negara dengan setia. Melalui kepakaran khusus dan mekanisme institusi, negara telah mengenal pasti pelbagai kepentingan khas masyarakat, menyelaras dan menyampaikannya untuk membentuk kepentingan umum, dan dengan itu telah mewujudkan dirinya sebagai entiti yang menjamin legitimasi kuasanya melalui pembentukan kepentingan umum tersebut.
Sementara itu, kebangkitan parti-parti buruh juga mempunyai kesan yang mendalam terhadap pembentukan dan pengukuhan solidariti sosial. Pada awal Republik Ketiga, kerajaan mengehadkan dirinya untuk bertindak sebagai pengantara yang adil antara pekerja dan majikan, campur tangan dalam isu-isu sosial hanya dalam bidang-bidang minimum seperti menjamin kebebasan untuk membentuk persatuan profesional, memperluas pendidikan, dan melindungi golongan miskin. Akibatnya, langkah-langkah kerajaan kekal terhad kepada bantuan amal yang diberikan kepada mereka yang tidak mampu menyara diri. Walau bagaimanapun, apabila parti buruh semakin kuat dalam politik, negara mula mencadangkan solidarisme—falsafah yang berorientasikan keadilan sosial—sebagai penyelesaian yang lebih asas dan proaktif kepada isu-isu sosial. Solidarisme, yang mengutamakan memastikan semua individu mempunyai kapasiti untuk kontrak sosial bebas berbanding kontrak bebas antara individu, juga mengkonseptualisasikan negara kebajikan dengan menjauhkan diri daripada liberalisme ekonomi dan Marxisme. Contoh utama ini ialah sistem insurans pengangguran yang diperkenalkan pada tahun 1914. Negara merangka konsep pengangguran dan penganggur, mengiktirafnya sebagai realiti sosial yang timbul daripada punca masyarakat dan bukannya ketidakcekapan atau kemalasan individu, dan mula menguruskannya secara sistematik. Walaupun dasar-dasar kebajikan ini jelas merupakan hasil daripada solidariti sosial yang dicapai sebagai tindak balas kepada tuntutan parti buruh, negara pada masa yang sama menggunakannya untuk memperluas hak rakyat dan memasukkan kelas pekerja ke dalam fabrik negara.
Kemunculan parti-parti pekerja, bersama-sama dengan perubahan yang terhasil dalam konsep demokrasi perwakilan dan pembentukan solidariti sosial, telah mewujudkan kerangka kerja baharu untuk demokrasi Perancis. Ini menandakan pembentukan kitaran demokrasi dalam sistem perwakilan yang diperluas, di mana kedua-dua elemen—penjaminan legitimasi negara sebagai institusi perwakilan dan pengembangan hak rakyat—saling mempengaruhi satu sama lain secara membulat. Dalam kitaran ini, parti-parti pekerja, yang telah berusaha untuk menolak sistem demokrasi, akhirnya mengukuhkan kedudukan mereka secara stabil dalam sistem tersebut.
Walau bagaimanapun, kita tidak boleh mengabaikan hakikat bahawa peranan negara terus berkembang semasa proses ini. Melangkaui sekadar melindungi kebebasan individu daripada ancaman luaran, negara muncul sebagai pendidik dan pelindung aktif rakyat, berkembang menjadi kuasa besar yang mengurus semua aspek kehidupan rakyat. Malah parti-parti pekerja, yang telah muncul sebagai pengkritik tegar kuasa negara, telah dikooptasi ke dalam struktur kuasa besar ini dan menjadi institusi kuasa sendiri. Perubahan ini menunjukkan bahawa mengawal negara secara demokratik telah menjadi cabaran baharu bagi demokrasi hari ini.
