Dalam catatan blog ini, kami mengkaji sama ada antidepresan benar-benar berkesan atau sekadar plasebo, berdasarkan pelbagai dapatan kajian. Kami juga mempertimbangkan kesan sampingannya dan keperluan untuk peraturan.
Pada bulan April 2008, keraguan telah ditimbulkan di persidangan Persatuan Psikiatri Eropah mengenai keberkesanan antidepresan yang sedia ada. Memandangkan antidepresan telah memenuhi sudut farmasi tanpa insiden selama lebih 20 tahun, menimbulkan keraguan sedemikian dalam komuniti psikiatri adalah seperti mempersoalkan fakta bahawa matahari terbit di timur. Dr. Brett Deacon, pakar psikiatri di Universiti Wyoming, membangkitkan keraguan tentang keberkesanan antidepresan di persidangan ini, memetik pelbagai data eksperimen. Salah satu bukti yang dikemukakan ialah keputusan eksperimen yang menunjukkan bahawa menetapkan antidepresan kepada orang yang mengalami kemurungan ringan atau sederhana tidak lebih berkesan daripada menetapkan plasebo. Dalam eksperimen ini, gejala kemurungan pesakit yang mengalami kemurungan "sangat teruk"—mereka yang mendapat skor antara 25 dan 52 pada Skala Penilaian Kemurungan Hamilton—dinilai. Walaupun antidepresan lebih berkesan daripada plasebo untuk pesakit ini, perbezaannya hanya 1.8 mata secara purata. Malah, memandangkan skor boleh meningkat sebanyak 2 mata hanya daripada tidur malam yang lena, perbezaan 1.8 mata tidak signifikan sebagai kesan terapeutik, menyokong dakwaan bahawa antidepresan sama ada tidak berkesan atau hanya mempunyai kesan yang sangat sedikit.
Namun begitu, orang ramai masih mempercayai keberkesanan antidepresan tanpa sebarang keraguan dan terus mengambilnya dalam jumlah yang besar. Tambahan pula, kebanyakan pakar psikiatri yakin dengan keberkesanan antidepresan berdasarkan pelbagai penemuan penyelidikan yang diterbitkan dan pengalaman klinikal. Walau bagaimanapun, penulis berpendapat bahawa antidepresan sama ada tidak berkesan atau mempunyai keberkesanan yang sangat terhad, dengan memetik fakta bahawa mekanisme tindakannya belum disahkan secara saintifik dan kesan terapeutiknya tidak berbeza dengan plasebo.
Pertama, mari kita kaji sama ada mekanisme tindakan antidepresan telah dijelaskan dengan jelas. Walaupun perubatan telah maju dengan ketara, penyelidikan saintifik mengenai sistem saraf yang kompleks—sasaran antidepresan—masih belum mencukupi. Contohnya, kajian yang lebih dekat terhadap mekanisme tindakan antidepresan Paxil, seperti yang didakwa oleh pakar psikiatri, mendedahkan masalah. Antidepresan mengandungi bahan-bahan yang menghalang pengambilan semula serotonin di luar sel saraf. Dengan menyekat pengambilan semula serotonin, ia mendorong pengumpulannya dalam sel saraf; serotonin yang terkumpul ini kemudiannya mengaktifkan neuron berdekatan, sekali gus mengurangkan kemurungan. Berdasarkan ini, pakar psikiatri menyimpulkan bahawa peningkatan serotonin menyelesaikan kemurungan. Walau bagaimanapun, kesahihan kesimpulan ini masih belum disahkan. Hanya terdapat hujah bahawa peningkatan tahap serotonin mengurangkan kemurungan, berdasarkan fakta bahawa ujian darah pesakit yang mengalami kemurungan menunjukkan kepekatan serotonin yang rendah.
Terdapat dua masalah dengan kesimpulan ini. Pertama, kerana serotonin memainkan peranan yang kompleks di dalam otak, penyelidik perubatan belum mengenal pasti fungsinya dengan tepat dan hanya menganggap—berdasarkan data statistik—bahawa serotonin mengurangkan kemurungan. Walau bagaimanapun, andaian ini belum disahkan dan kurang kredibiliti. Kedua, walaupun serotonin berkesan dalam meningkatkan kemurungan, terdapat keraguan sama ada mungkin untuk mengekalkan kepekatan serotonin yang tinggi di dalam otak. Antidepresan berfungsi dengan menghalang serotonin daripada keluar dari neuron, sekali gus meningkatkan tahap serotonin di dalamnya; walau bagaimanapun, sesetengah pakar neuropsikiatri berpendapat bahawa peningkatan ini kemudiannya diterbalikkan disebabkan oleh pengaktifan penghasilan reseptor serotonin dalam neuron. Dalam erti kata lain, neuron mempunyai sekurang-kurangnya dua mekanisme untuk mengurangkan tahap serotonin. Berdasarkan teori ini, sesetengah sarjana berpendapat bahawa antidepresan tidak dapat mengurangkan kemurungan sama sekali. Malah, sesetengah penyelidik dilaporkan mengurangkan tahap serotonin di dalam otak untuk mendorong kemurungan tetapi tidak memerhatikan sebarang kesan. Ini berfungsi sebagai bukti bahawa tahap serotonin tidak berubah disebabkan oleh mekanisme maklum balas dalam neuron, yang boleh menyangkal dakwaan bahawa antidepresan meningkatkan tahap serotonin.
Walau bagaimanapun, memang benar bahawa antidepresan nampaknya berkesan merawat ramai pesakit yang mengalami kemurungan. Tetapi adakah antidepresan benar-benar berfungsi di dalam badan mengikut mekanisme yang diterangkan oleh pakar psikiatri untuk merawat pesakit yang mengalami kemurungan? Menurut percubaan klinikal yang dijalankan oleh David Cohen, seorang profesor di Jabatan Kerja Sosial di Universiti Florida, 50% daripada mereka yang mengambil antidepresan mengalami pengurangan kemurungan, manakala 40% daripada mereka yang mengambil plasebo mengalaminya. Dalam erti kata lain, hanya 10% pesakit mengalami kesan antidepresan. Berdasarkan keputusan ini, seseorang boleh membuat kesimpulan bahawa kesan sebenar antidepresan adalah minimum, dan kesan plasebo hanya disalah anggap sebagai kesan sebenar. Tambahan pula, terdapat dakwaan bahawa walaupun antidepresan memberikan kelegaan sementara daripada kemurungan, dalam jangka masa panjang ia sebenarnya boleh memburukkan lagi kemurungan atau gagal mengurangkannya sama sekali.
Pada Mac 2006, FDA menganalisis 23 kajian mengenai produk antidepresan dan menyimpulkan bahawa antidepresan mendorong impuls bunuh diri dalam kalangan remaja. Pada tahun 2007, FDA memberi amaran bahawa antidepresan Paxil yang terkenal meningkatkan risiko impuls bunuh diri bukan sahaja pada kanak-kanak dan remaja tetapi juga pada orang dewasa muda. Di samping itu, pelbagai keputusan eksperimen dan data statistik menunjukkan ketidakberkesanan antidepresan.
Berdasarkan keputusan eksperimen ini, saya berpendapat bahawa antidepresan mempunyai sedikit kesan terapeutik yang bermakna, dan walaupun ia berkesan, kesannya adalah sangat minimum.
Jadi, patutkah penjualan antidepresan, yang keberkesanan terapeutiknya belum disahkan, dikawal selia? Atau patutkah penjualannya dibenarkan untuk mencapai kesan plasebo sementara? Penulis berpendapat bahawa penjualan antidepresan harus dikawal selia dengan ketat. Sebabnya ialah kesan sampingan antidepresan adalah teruk. Jika antidepresan tidak menyebabkan kemudaratan kepada tubuh manusia, penjualannya boleh dibenarkan dengan harapan kesan plasebo. Walau bagaimanapun, memandangkan antidepresan adalah ubat yang memanipulasi neurotransmiter, ia biasanya mempunyai lebih daripada 20 kesan sampingan, yang menyebabkan lebih banyak kemudaratan daripada manfaat kepada pesakit. Kesan sampingan biasa termasuk disfungsi seksual, gangguan gastrousus, pendarahan dan strok pada warga emas, peningkatan kadar kematian, dan gangguan perkembangan pada bayi. Risiko ini boleh menyebabkan kemudaratan yang lebih besar daripada manfaat yang mungkin diperoleh daripada kesan plasebo yang tidak menentu. Malah, kes di mana antidepresan mempunyai kesan fizikal negatif adalah perkara biasa. Jika anda mencari maklumat tentang antidepresan di internet, anda boleh menemui kes orang yang telah mengambilnya selama bertahun-tahun dan mengadu sakit kepala dan pening. Sesetengah sarjana berpendapat bahawa berulangnya kemurungan selepas mengambil antidepresan juga merupakan kesan sampingan ubat tersebut. Pada bulan Oktober 2007 dan Julai 2008, kajian telah diterbitkan di AS dan Sepanyol, masing-masing, yang menunjukkan bahawa antidepresan boleh meningkatkan risiko pendarahan gastrousus. Tambahan pula, impuls bunuh diri dan ketidakstabilan mental yang disebut sebelum ini juga boleh dianggap sebagai kesan sampingan antidepresan.
Antidepresan juga mempunyai risiko lain, seperti kebergantungan dan gejala penarikan. Ini kerana sesetengah orang mengambil dos antidepresan yang besar dalam usaha untuk mengawal emosi mereka dengan ubat-ubatan. Apabila orang yang telah mengambil antidepresan selama tiga atau empat tahun tiba-tiba berhenti mengambilnya, perubahan dalam tahap hormon dan mekanisme dalam badan boleh menyebabkan gejala penarikan. Memandangkan gejala penarikan antidepresan adalah serupa dengan bahan berbahaya yang lain, langkah berjaga-jaga khas diperlukan. Malah, di kedai buku dalam talian AS yang terkenal, seseorang boleh menemui banyak buku tentang cara berhenti mengambil antidepresan dengan selamat. Ini mencerminkan realiti bahawa ramai orang tidak dapat melepaskan diri daripada gejala penarikan antidepresan dan ramai yang menderita akibat ubat-ubatan ini.
Di samping itu, mungkin terdapat kesan sampingan antidepresan yang kita tidak sedari. Ini boleh dibahagikan kepada kesan sampingan yang belum diketahui dan kesan sampingan yang telah disembunyikan. Syarikat farmaseutikal multinasional Eli Lilly menghadapi dakwaan bahawa ia cuba menyembunyikan kesan sampingan antidepresan Prozac sebelum ia dikeluarkan. British Medical Journal mendedahkan bahawa ia memiliki dokumen sulit daripada Eli Lilly mengenai kesan sampingan antidepresan, yang termasuk maklumat bahawa Prozac boleh menyebabkan ketidakstabilan fizikal dan serangan panik. Penembakan beramai-ramai yang dilakukan oleh Joseph Wesbecker, yang mengalami kemurungan, selepas mengambil Prozac menunjukkan kemungkinan bahawa antidepresan ini mungkin telah menyebabkan ketidakstabilan mental dan panik.
Oleh itu, antidepresan bukan sahaja gagal menghasilkan kesan terapeutik yang dijangkakan tetapi sebenarnya boleh menyebabkan ketidakstabilan mental dan fizikal. Walau bagaimanapun, disebabkan isu-isu ini tidak diketahui secara meluas, penggunaan antidepresan global terus meningkat.
Menurut laporan firma penyelidikan pasaran IQVIA, terdapat lebih 300 juta preskripsi untuk antidepresan di Amerika Syarikat sahaja pada tahun 2022. Tambahan pula, pasaran antidepresan global melebihi $17 bilion (kira-kira 22 trilion won) pada tahun 2023 dan diunjurkan mencecah $220 bilion (kira-kira 290 trilion won) menjelang 2030. Ini menunjukkan bahawa antidepresan telah berkembang melangkaui sekadar rawatan untuk menjadi sebuah industri yang besar.
Oleh itu, pengesahan menyeluruh tentang keberkesanan dan kesan sampingan antidepresan adalah perlu, dan peraturan yang kukuh mesti diwujudkan yang mengutamakan keselamatan pesakit berbanding keuntungan syarikat farmaseutikal. Hanya apabila persekitaran rawatan yang berhati-hati dan bertanggungjawab diwujudkan, barulah pesakit dapat membuat pilihan yang tepat.
