Dalam catatan blog ini, kami mengkaji keadaan institusi di mana demokrasi berasaskan konsensus dan majoriti menghasilkan hasil dasar yang berbeza, dan menganalisis bagaimana perbezaan dalam struktur kuasa mempengaruhi keterwakilan dan kecekapan.
Sistem demokrasi dikelaskan sebagai "demokrasi berasaskan konsensus" dan "demokrasi majoriti" berdasarkan sejauh mana kuasa tertumpu, terpencar atau dikongsi. Sistem demokrasi majoriti ialah sistem yang memaksimumkan majoriti dengan mengembangkan bilangan pelakon politik yang berkongsi kuasa dan mengendalikan kerajaan berdasarkan konsensus yang luas di kalangan mereka. Sebaliknya, sistem demokrasi majoriti dicirikan oleh kerajaan satu parti yang berkuasa melalui pemerintahan majoriti dan melaksanakan kuasa eksklusif untuk mentadbir, sambil memastikan akauntabiliti yang jelas.
Liepert secara sistematik menganalisis ciri-ciri demokrasi konsensus di negara-negara yang masyarakatnya pluralistik—berdasarkan etnik, agama, bahasa dan faktor-faktor lain—dan di mana kerajaan gabungan antara parti-parti yang mewakili kumpulan-kumpulan ini adalah perkara biasa. Beliau mengukur corak institusi pemusatan kuasa atau desentralisasi dengan menggunakan paksi "parti-eksekutif" dan paksi "unitari-persekutuan". Paksi yang pertama merangkumi sistem parti, sistem pilihan raya, bentuk kerajaan, hubungan antara badan perundangan dan eksekutif, dan sistem kumpulan kepentingan, manakala paksi yang kedua mempertimbangkan tahap desentralisasi, struktur ekameral lawan dwikameral, kesukaran meminda perlembagaan, kebebasan mahkamah perlembagaan, dan kewujudan serta kebebasan bank pusat.
Setiap faktor mempamerkan kecenderungan yang berbeza bergantung pada tahap kepekatan kuasa atau desentralisasi yang wujud dalam sistem tersebut. Contohnya, negara-negara yang mempunyai bilangan parti politik yang agak besar, perkadaran yang tinggi antara undi dan kerusi di parlimen, kadar kerajaan campuran yang tinggi, kuasa eksekutif yang lemah, dan sistem di mana perwakilan kumpulan kepentingan tempatan berpusat di peringkat kebangsaan dinilai sebagai menunjukkan kecenderungan yang lebih konsensual. Sebaliknya, negara-negara di mana kuasa sangat tertumpu pada kerajaan pusat—seperti negara-negara yang mempunyai badan perundangan unikameral—di mana kesukaran untuk meminda perlembagaan serendah meminda undang-undang biasa, di mana kuasa bebas badan kehakiman untuk menyemak semula perlembagaan adalah lemah, dan di mana kebebasan bank pusat adalah terhad, dinilai sebagai menunjukkan kecenderungan majoriti yang lebih kuat.
Kedua-dua sistem ini juga berbeza dari segi hasil dasar. Walaupun demokrasi berasaskan konsensus tidak menunjukkan perbezaan yang ketara dalam pertumbuhan ekonomi, ia dianggap agak unggul dalam bidang seperti kesaksamaan sosioekonomi, penyertaan politik dan pengurangan rasuah. Penemuan empirikal bahawa perkongsian kuasa—yang mungkin kelihatan tidak stabil pada pandangan pertama—sebenarnya merangkumi nilai-nilai asas demokrasi dengan setia telah menarik perhatian yang ketara. Atas sebab ini, percubaan untuk menerima pakai sistem politik konsensual muncul bukan sahaja di negara-negara yang baru merdeka dengan perpecahan sosial yang mendalam tetapi juga di negara-negara maju yang secara tradisinya diklasifikasikan sebagai demokrasi majoriti.
Walau bagaimanapun, desentralisasi dan perkongsian kuasa tidak semestinya lebih baik daripada pemusatan kuasa. Apabila mereka bentuk sistem politik sesebuah negara, adalah perlu untuk mempertimbangkan dengan teliti daya emparan dan sentripetal yang wujud dalam setiap institusi, serta kesan interaksi mereka. Ini boleh diperiksa melalui reka bentuk perlembagaan sistem presiden. Di sini, dua paksi utama memainkan peranan: "kuasa tunggal presiden" dan "penjajaran atau pemisahan objektif" antara presiden dan badan perundangan.
Pertama, kuasa perlembagaan dan perundangan presiden mempunyai kesan yang ketara terhadap struktur kerjasama dengan badan perundangan. Semakin kuat kuasa presiden, semakin presiden menjadi pembuat keputusan muktamad mengenai dasar, menyukarkan parti minoriti untuk mendapatkan pengaruh dasar melalui perkongsian kuasa. Sebaliknya, apabila kuasa presiden lemah, presiden memerlukan kerjasama badan perundangan untuk pelaksanaan dasar yang cekap, dan dalam proses ini, parti minoriti secara aktif dianggap sebagai rakan kongsi gabungan yang berpotensi.
Kedua, penjajaran atau perbezaan objektif merujuk kepada sejauh mana Presiden dan majoriti parlimen berkongsi pilihan politik yang serupa, bertindak balas bersama terhadap tuntutan majoriti sosial, dan boleh memikul tanggungjawab bersama. Faktor institusi utama yang mempengaruhi penjajaran objektif ini termasuk peraturan peruntukan kerusi parlimen, perbezaan dalam kitaran pilihan raya Presiden dan Parlimen, variasi saiz kawasan pilihan raya, dan ciri-ciri sistem pilihan raya presiden. Contohnya, sistem daerah ahli tunggal majoriti mudah untuk badan perundangan, pilihan raya presiden dan perundangan serentak, pemadanan saiz kawasan pilihan raya untuk kedua-dua badan, dan sistem larian presiden cenderung untuk meningkatkan penjajaran objektif; apabila elemen-elemen ini bergabung, ia menguatkan daya sentripetal majoriti kuasa kerajaan. Hasilnya, politik akauntabiliti yang cekap digalakkan, tetapi terdapat juga kemungkinan peningkatan pelaksanaan kuasa eksklusif oleh satu parti.
Sebaliknya, perwakilan berkadar, pilihan raya yang berasingan, perbezaan saiz kawasan pilihan raya antara presiden dan badan perundangan, dan sistem pilihan raya majoriti mudah untuk jawatan presiden mewujudkan perbezaan antara majoriti sosial yang diwakili oleh presiden dan badan perundangan, sekali gus meningkatkan pemisahan tujuan. Apabila elemen-elemen ini digabungkan, ia menguatkan daya emparan kuasa kerajaan. Dalam kes ini, sementara keperluan untuk perkongsian kuasa melalui konsensus antara pelakon politik meningkat, terdapat juga risiko kebuntuan politik yang meningkat disebabkan oleh penyebaran kuasa yang berlebihan, yang membawa kepada bilangan pemain veto yang lebih besar.
Kajian sedia ada secara amnya mengesyorkan pengukuhan kuasa presiden apabila pemisahan tujuan adalah tinggi dan, sebaliknya, mengurangkan kuasa presiden apabila penumpuan tujuan adalah tinggi. Walau bagaimanapun, kesan sebenar yang dihasilkan oleh gabungan institusi boleh berbeza-beza bergantung pada elemen institusi yang digabungkan dan persekitaran politik dan sosial di mana gabungan tersebut beroperasi. Memandangkan interaksi yang kompleks ini, reka bentuk sistem demokrasi mesti melangkaui pilihan mudah antara penumpuan kuasa dan desentralisasi; ia mesti menganalisis dinamik yang dicipta oleh gabungan struktur institusi dengan teliti untuk memastikan kestabilan dan perwakilan politik yang mampan.
