Dalam catatan blog ini, kami akan mengkaji latar belakang dan isu-isu berkaitan pelaksanaan dasar penutupan permainan dalam talian, proses yang membawa kepada pemansuhannya, dan hala tuju masa depan dasar perlindungan belia.

Latar Belakang dan Kontroversi Seputar Dasar Penutupan Permainan Dalam Talian

Pada tahun 2011, kerajaan Korea Selatan memperkenalkan dasar penutupan permainan dalam talian untuk mencegah permainan dalam talian yang berlebihan dalam kalangan kanak-kanak bawah umur. Di bawah Perkara 26 Akta Perlindungan Juvana pada masa itu, sistem tersebut mengehadkan penyediaan permainan dalam talian kepada kanak-kanak bawah umur di bawah umur 16 tahun antara tengah malam dan 6:00 pagi. Kementerian Kesaksamaan Jantina dan Keluarga mempromosikan sistem ini untuk memastikan tidur yang mencukupi untuk kanak-kanak bawah umur dan mencegah permainan yang berlebihan, dengan memetik kaitan antara jenayah juvana tertentu dan penggunaan permainan video sebagai asas pengenalannya.
Dari saat ia dilaksanakan, sistem penutupan permainan mencetuskan kontroversi yang ketara sama ada ia merupakan peraturan yang berlebihan atau merupakan langkah yang perlu untuk mencegah ketagihan permainan. Walaupun ada yang berpendapat bahawa mengehadkan permainan lewat malam akan mengurangkan masa permainan remaja dan mencegah ketagihan, pelbagai masalah timbul semasa pelaksanaannya yang sebenar. Pertama, pengkritik menegaskan bahawa terdapat bukti saintifik yang tidak mencukupi untuk menyokong dakwaan bahawa kekurangan tidur remaja atau tingkah laku ganas disebabkan oleh permainan. Tambahan pula, kebimbangan privasi timbul mengenai proses di mana syarikat permainan dikehendaki mengesahkan maklumat peribadi pengguna untuk melaksanakan sistem penutupan. Di samping itu, terdapat kritikan berterusan bahawa dasar tersebut mengenakan sekatan yang berlebihan terhadap remaja sambil terbukti tidak berkesan. Berikutan kontroversi ini, sistem penutupan permainan mandatori telah dimansuhkan melalui pindaan perundangan pada tahun 2021, dan sistem semasa berpusat pada panduan dan pilihan sukarela oleh ibu bapa atau penjaga.

Adakah Permainan Permainan Punca Kekurangan Tidur di Kalangan Remaja?

Pertama sekali, mari kita kaji latar belakang di sebalik pelaksanaan sistem penutupan permainan. Kementerian Kesaksamaan Jantina dan Keluarga telah mempromosikan sistem penutupan atas alasan bahawa hak remaja untuk tidur mesti dijamin. Walau bagaimanapun, hujah ini memerlukan penelitian daripada pelbagai perspektif, kerana sukar untuk mengaitkan kekurangan tidur remaja semata-mata dengan permainan.
Melihat jadual harian pelajar menunjukkan bahawa ramai yang menghadiri sekolah cram atau mengambil bahagian dalam sesi pembelajaran kendiri petang walaupun selepas waktu persekolahan biasa tamat, dan adalah perkara biasa bagi mereka untuk pulang ke rumah selepas jam 10:00 malam Disebabkan waktu belajar yang panjang ini, masa mereka boleh memulakan aktiviti riadah ditangguhkan. Pelajar yang memilih permainan sebagai aktiviti riadah secara semula jadi akan bermain sehingga lewat malam, yang pasti akan melambatkan waktu tidur mereka. Dalam situasi ini, penggunaan sistem penutupan berisiko pelajar menamatkan hari mereka tanpa mempunyai masa riadah yang mencukupi. Sebaliknya, tidak mudah untuk mencari aktiviti riadah alternatif untuk menggantikan permainan pada waktu lewat sebegini.
Tambahan pula, kekurangan tidur dalam kalangan remaja merupakan masalah yang disebabkan oleh gabungan pelbagai faktor, seperti tekanan akademik dan keadaan hidup. Oleh itu, untuk menjamin hak untuk tidur, pendekatan yang menangani persekitaran sosial—yang menyumbang kepada tekanan akademik yang berlebihan dan pulang lewat ke rumah—selain mengehadkan waktu bermain permainan mungkin lebih berkesan.

Adakah Dakwaan Bahawa Permainan Video Meningkatkan Keganasan Sah?

Kedua, mari kita kaji hubungan antara permainan video dan keganasan. Sesetengah permainan dalam talian memang mengandungi unsur keganasan, dan memang terdapat kes di mana permainan disebut berkaitan dengan insiden tertentu. Walau bagaimanapun, sukar untuk membuat generalisasi bahawa semua pengguna permainan video menunjukkan kecenderungan ganas hanya berdasarkan kes-kes ini.
Dalam kalangan ramai orang yang menikmati permainan video, hanya sebilangan kecil yang benar-benar melakukan jenayah. Menilai keseluruhan pangkalan pengguna secara seragam berdasarkan beberapa kes terpencil merupakan satu kesilapan logik. Jika permainan video itu sendiri meningkatkan kecenderungan orang ramai terhadap keganasan dengan ketara, kadar jenayah dalam kalangan pemain permainan profesional—yang bermain selama berjam-jam—pastinya sangat tinggi. Walau bagaimanapun, tiada penemuan sedemikian telah disahkan.
Tambahan pula, dakwaan bahawa permainan video merosakkan otak atau menyebabkan keganasan secara langsung masih belum dapat dibuktikan sebagai kesimpulan saintifik yang konsisten. Malah, terdapat pelbagai penemuan penyelidikan mengenai hubungan antara permainan video dan keagresifan, dan pandangan bahawa sukar untuk menyatakan secara konklusif bahawa permainan video sahaja yang menyebabkan keganasan telah dikemukakan secara konsisten. Akhirnya, hubungan antara permainan video dan keagresifan boleh dilihat sebagai isu kompleks yang memerlukan pertimbangan pelbagai faktor, termasuk persekitaran, personaliti dan faktor sosial seseorang individu.

Isu Perlindungan Maklumat Peribadi

Untuk melaksanakan sistem penutupan, adalah perlu untuk mengenal pasti pengguna di bawah umur 16 tahun, yang memerlukan syarikat permainan memproses maklumat peribadi bagi mengesahkan umur pengguna. Proses ini menimbulkan kebimbangan mengenai perlindungan maklumat peribadi.
Pada tahun 2011, kepentingan perlindungan maklumat peribadi menjadi tumpuan utama susulan kebocoran maklumat peribadi berskala besar di penyedia perkhidmatan internet domestik utama. Sejak itu, kerajaan Korea Selatan telah memperkukuhkan sistem tersebut untuk meminimumkan pengumpulan maklumat peribadi yang tidak perlu. Walau bagaimanapun, sistem penutupan tersebut menghadapi kritikan kerana bercanggah dengan trend ini, kerana ia memerlukan pemprosesan maklumat peribadi tambahan untuk pengesahan umur.
Lebih banyak sumber maklumat peribadi dikumpulkan, lebih besar potensi peningkatan beban pengurusan dan risiko pelanggaran data. Oleh itu, dihujahkan bahawa walaupun matlamat melindungi kanak-kanak bawah umur adalah penting, reka bentuk dasar mesti mengekalkan keseimbangan dengan prinsip perlindungan maklumat peribadi.

Peraturan Kanak-kanak Bawah Umur yang Berlebihan

Sistem penutupan ini juga telah dikritik kerana mengenakan peraturan yang berlebihan terhadap kanak-kanak bawah umur. Pada masa itu, Korea Selatan telah pun mengendalikan sistem penarafan permainan yang memberikan penarafan berasaskan umur berdasarkan faktor seperti keganasan atau kandungan seksual. Pengkritik menegaskan bahawa mengenakan sekatan menyeluruh ke atas masa bermain—walaupun untuk permainan yang dianggap sesuai untuk kanak-kanak bawah umur selepas menjalani proses semakan tertentu—merupakan peraturan berganda.
Tambahan pula, kontroversi berterusan mengenai sama ada wajar bagi kerajaan untuk menyekat aktiviti riadah kanak-kanak bawah umur secara seragam. Permainan adalah salah satu aspek kehidupan budaya kanak-kanak bawah umur yang pelbagai, dan ramai yang berpendapat bahawa pengurusan autonomi oleh keluarga dan penjaga adalah lebih baik daripada mengawal selia semua pengguna dengan cara yang sama.

Kekurangan Keberkesanan Sistem Penutupan

Akhirnya, sistem penutupan telah dikritik kerana kurang berkesan. Pada masa itu, sistem ini digunakan terutamanya untuk permainan dalam talian, dan dalam beberapa kes, ia tidak terpakai sama rata untuk permainan konsol atau permainan mudah alih tertentu. Akibatnya, terdapat masalah bahawa walaupun permainan dalam talian dihadkan, kanak-kanak bawah umur boleh terus bermain dengan menggunakan platform lain.
Tambahan pula, apabila kes-kes timbul di mana kanak-kanak bawah umur menggunakan akaun ibu bapa atau ahli keluarga yang lain, kritikan berterusan bahawa keberkesanan sistem telah terjejas. Malah, walaupun selepas sistem dilaksanakan, kejadian pengelakan sedemikian telah dilaporkan, dan dapatan kajian telah diterbitkan yang menunjukkan bahawa waktu permainan kanak-kanak bawah umur tidak berkurangan seketara seperti yang dijangkakan.
Atas sebab-sebab ini, terdapat penilaian berterusan bahawa sistem penutupan telah gagal mencapai matlamat dasarnya untuk melindungi kanak-kanak bawah umur dengan secukupnya, dan akhirnya, kerajaan Korea Selatan meminda Akta Perlindungan Belia pada tahun 2021 untuk memansuhkan sistem penutupan mandatori. Pada masa ini, sistem ini beroperasi terutamanya melalui sistem kawalan ibu bapa pilihan yang membolehkan penjaga menguruskan masa permainan anak-anak mereka dan melalui langkah pengurusan sukarela yang dilaksanakan oleh syarikat permainan.

Apakah Pengajaran yang Ditinggalkan oleh Sistem Penutupan Permainan?

Seperti yang telah diteliti sebelum ini, sistem penutupan permainan telah dilaksanakan dengan tujuan untuk melindungi hak remaja untuk tidur dan mencegah permainan yang berlebihan, tetapi pelbagai kontroversi dan batasan muncul semasa pelaksanaannya. Sukar untuk mengaitkan kekurangan tidur remaja semata-mata dengan permainan, dan hubungan antara permainan dan keganasan juga sukar untuk ditentukan secara mudah; tambahan pula, isu-isu seperti perlindungan privasi, peraturan yang berlebihan, dan keberkesanan yang rendah terus dibangkitkan.
Akhirnya, Korea Selatan telah memansuhkan dasar penutupan permainan mandatori dan mengalihkan fokus dasarnya kepada penyeliaan ibu bapa secara sukarela dan panduan penggunaan yang diperibadikan. Ini berfungsi sebagai contoh yang menggambarkan keperluan untuk pendekatan yang seimbang yang mempertimbangkan matlamat melindungi remaja di samping kebebasan individu, perlindungan privasi dan keberkesanan dasar tersebut.