Dalam catatan blog ini, kami melihat sama ada peraturan FFP UEFA adalah cara terbaik untuk menghalang pemilik bola sepak daripada mengepam wang ke dalam permainan dan mengekalkan kestabilan kewangan bola sepak Eropah.
Apakah yang terlintas di fikiran anda apabila anda memikirkan sukan paling popular di dunia? Bagi kebanyakan orang, bola sepak adalah perkara pertama yang terlintas di fikiran. Bola sepak kelab Eropah, khususnya, mempunyai pengikut yang ramai di seluruh dunia, dan dengan itu datang sejumlah besar wang yang mengalir ke kelab Eropah. Bagi kelab, keselamatan kewangan adalah penting kerana ia membolehkan mereka membeli pemain dari pasukan lain dan meningkatkan tahap mereka. Matlamat tipikal kelab bola sepak adalah untuk beraksi dengan baik dalam pelbagai pertandingan, mengembangkan pangkalan peminatnya dan meningkatkan hasil kelab.
Walau bagaimanapun, terdapat beberapa kelab yang tidak mempunyai matlamat ini, dan sebaliknya menjalankan pasukan mereka untuk memenuhi kerakusan pemiliknya. Dalam sesetengah kes, pemiliknya sangat kaya sehinggakan mereka mampu membelanjakan pemain secara sembarangan untuk memiliki pasukan yang mewah, seperti Chelsea, Manchester City dan Paris Saint-Germain. Dalam kes Chelsea, beberapa bintang dunia dibawa masuk dengan perpindahan mahal kerana pemilik mahu memiliki pemain kegemarannya, walaupun pengurus tidak meminta mereka. Manchester City, yang terperangkap di bahagian bawah Liga Perdana, telah membelanjakan banyak wang untuk pemain selepas dibeli oleh keluarga diraja Qatar dan memenangi kejuaraan liga. Sepanjang lima tahun yang lalu, kelab itu telah membelanjakan hampir $600 juta untuk perpindahan, manakala melepaskan pemain telah menjaringkan kelab kira-kira $120 juta, meninggalkannya dengan defisit kira-kira $480 juta dalam transaksi pemain sahaja. Manchester United dan Queens Park Rangers juga kerugian $75 juta dan $225 juta, masing-masing, atas perpindahan pemain. Walaupun pasaran perpindahan yang dipacu pemilik seperti ini mempunyai kesan sampingan menaikkan harga pemain, masalah paling serius timbul apabila kewangan pemilik merosot dengan cepat atau pemilik berhenti menyokong kelab atas sebab peribadi. Dalam kes sedemikian, kelab mungkin tidak dapat mendapatkan balik wang yang dibelanjakan untuk pemerolehan pemain, dan dalam senario kes terburuk, kelab mungkin muflis. Malah, kelab Liga Perdana Inggeris, Portsmouth telah diturunkan ke peringkat kedua bola sepak Inggeris selepas kekayaan pemiliknya membawa kepada pemerolehan pemain secara melulu yang memufliskan kelab dan mengakibatkan tindakan tatatertib daripada Persatuan Bola Sepak Inggeris. Málaga dari Liga Primera Sepanyol juga bergantung kepada kekayaan pemiliknya untuk membuat pembelian melulu, tetapi akhirnya mendapati dirinya tidak dapat membayar gaji mingguan pemainnya dan terpaksa menjual pemain utama kepada pasukan lain. Seorang pemain yang berharga $60 juta telah dijual dengan harga $22.5 juta pada musim berikutnya, walaupun prestasinya tidak berkurangan.
Untuk mengelakkan perkara ini berulang, UEFA (Persatuan Bola Sepak Eropah) memperkenalkan peraturan Financial Fair Play (FFP) pada 1 Jun 2011. Mengikut peraturan FFP, setiap kelab di Eropah mesti memastikan perbelanjaannya tidak melebihi pendapatannya. Bermula dengan musim 2019-20, ambang telah dinaikkan kepada €100 juta, bermakna perbelanjaan kelab tidak boleh melebihi pendapatan kelab. Dalam erti kata lain, matlamat utama peraturan FFP adalah untuk menghalang wang persendirian daripada memasuki permainan bola sepak. Sekiranya kelab gagal mematuhi peraturan FFP, ia akan dilarang daripada menyertai pertandingan Eropah.
Faedah peraturan FFP termasuk menghalang kelab seperti Portsmouth daripada muflis dan menyamakan kedudukan kewangan. Wenger, yang menguruskan Arsenal dari 1996 hingga 2018, adalah penyokong besar peraturan FFP, kerana dia mengetuai The Gunners ke puncak liga setiap tahun dan sebenarnya mengaut keuntungan dari pembelian dan penjualan pemain sejak lima tahun lalu. Ini adalah satu pencapaian yang cukup baik memandangkan defisit yang dimiliki oleh pasukan teratas liga lain dalam perolehan pemain. Dari sudut pandangan Wenger, mampu mengekalkan pasukannya di tangga teratas liga sambil mengaut keuntungan dari perpindahan pemain, beliau adalah penyokong kuat peraturan FFP kerana ia akan menjadikan pasukannya lebih berdaya saing jika pasukan lain terpaksa membeli lebih sedikit pemain bagi mengelakkan defisit kewangan yang sama. Kedudukan ini konsisten dengan kelab kecil dan sederhana lain. Peraturan FFP telah dialu-alukan oleh ramai pihak kerana ia akan membantu menyamakan kedudukan dengan menyamakan kewangan.
Bagaimanapun, ada yang mempersoalkan keberkesanan peraturan FFP. Peraturan FFP bertujuan bukan sahaja untuk mengekalkan kelab dalam keadaan hitam dari segi perpindahan pemain, tetapi juga untuk mengelakkan kekayaan peribadi pemilik daripada disuntik ke dalam kelab mereka. Sumber pendapatan utama kelab adalah wang yang diterima daripada syarikat, terutamanya melalui tawaran penajaan pengiklanan, dan jika pemilik menandatangani perjanjian penajaan dengan pasukannya, kewangan kelab boleh menjadi gelap, tidak kira berapa banyak wang yang mereka hilang atas perpindahan pemain. Tawaran penajaan adalah pendapatan rasmi untuk kelab, jadi peraturan FFP tidak terpakai kepada mereka. Selain itu, walaupun terdapat pasukan yang sebenarnya melanggar peraturan FFP, adalah diragui bahawa kemungkinan untuk menyekat penyertaan mereka dalam pertandingan Eropah. Pasukan yang membelanjakan banyak wang untuk pemain biasanya mempunyai ramai peminat, dan jika mereka dihadkan daripada menyertai pertandingan, pertandingan akan menjadi kurang popular dan UEFA, badan penganjur, akan mengalami kerugian kewangan. Ini telah menyebabkan sesetengah pihak mempersoalkan sama ada peraturan FFP boleh dilaksanakan dalam amalan.
Di sebalik keraguan ini, pelaksanaan peraturan FFP tidak menjejaskan bola sepak Eropah. Pasti, sesetengah pemilik kaya mungkin tidak berpuas hati dengannya, tetapi kestabilan kewangan permainan secara keseluruhan adalah lebih penting daripada rungutan mereka.
