Mensen verwerpen Gods schepping en worden hun eigen scheppers. Zal de creatie van een nieuwe soort door genetische manipulatie de toekomst van de mensheid verlichten of leiden tot haar vernietiging?
Mensen worden al sinds het verleden beschouwd als schepsels van de goden. De menselijke beschaving begon meer dan 3500 jaar geleden, dus al ongeveer een half millennium lang beschouwen mensen zichzelf als het werk van iemand anders. Deze beweringen werden langzaam opzij geschoven door de evolutietheorie in de 19e eeuw toen Charles Darwin The Origin of Species schreef. "The Origin of Species stelt dat alle levende wezens zijn geëvolueerd tot wat ze vandaag de dag zijn. Met andere woorden, het leven is het werk van de tijd, niet van God. Toen mensen het creationisme verwierpen en de evolutie accepteerden, lieten ze het idee varen dat ze schepsels zijn. Met andere woorden, mensen weigerden het schepsel van iemand anders te zijn.
Het traditionele debat tussen creationisme en evolutie is meer dan alleen een wetenschappelijk en filosofisch discours; het heeft een diepgaande impact gehad op de menselijke zelfperceptie en de betekenis van het bestaan. Terwijl het geloof dat mensen schepsels van God zijn ons ertoe bracht om naar God te kijken voor het doel en de ethiek van ons bestaan, bracht de acceptatie van de evolutietheorie een nieuwe erkenning dat mensen deel uitmaken van de natuur en het resultaat zijn van haar evolutie. Dit markeerde een belangrijke verschuiving in de menselijke ethiek en morele verantwoordelijkheid van God naar de mens.
Nu willen mensen nieuwe levensvormen creëren. In het verleden was de menselijke verbetering van het leven beperkt tot natuurlijke verbetering door kruising. Tegenwoordig worden pogingen ondernomen om het leven te verbeteren door genen rechtstreeks te manipuleren. Tot nu toe bleef dit beperkt tot relatief kleine organismen zoals bacteriën en muizen, maar in de nabije toekomst gaan we misschien zelfs aan onze eigen genen sleutelen. Maar zullen de nieuwe mensen die we creëren net zo zijn als wij? Zullen ze überhaupt op ons lijken? Of zullen ze het begin van het einde van het menselijk ras inluiden?
Een van de meest interessante experimenten met genetische manipulatie is het verbeteren van intelligentie door genetische modificatie. Volgens een artikel uit 1999 in Nature was het mogelijk om de intelligentie van muizen te vergroten door genetische manipulatie. Daarom zou het manipuleren van menselijke genen kunnen leiden tot een intelligenter menselijk ras. Hoewel er geen menselijke experimenten met genetische modificatie zijn geweest, is er geen garantie dat dit in de toekomst niet zal gebeuren. Als genetische modificatie-experimenten doorgaan, is het mogelijk dat de proefpersonen op een gegeven moment mens worden.
We weten hoe veranderde genen het organisme beïnvloeden. Genetisch gemanipuleerde planten zijn beter bestand tegen ongedierte en produceren hogere opbrengsten. Als we de genen van mensen zouden aanpassen, zouden ze intelligenter kunnen zijn, langer kunnen leven en een voordeel kunnen hebben op het gebied van fysieke kracht. Om deze vraag te beantwoorden moeten we kijken naar hoe mensen, die uit apen zijn geëvolueerd, momenteel naar apen kijken. Aanbidden we apen alleen omdat we uit hen zijn geëvolueerd? Nee. Wij beschouwen ze als dierentuindieren. De relatie tussen de nieuwe soort en de mensheid zal vergelijkbaar zijn. De nieuwe soort zal op ons neerkijken omdat ze superieur zijn. Ze zullen zich minderwaardig voelen ten opzichte van hun eigen creatie, het menselijk ras. Dit gebrek aan respect voor elkaar en de opbouw van kwade wil zouden uiteindelijk kunnen leiden tot oorlog tussen de Nieuwe Werelden en het huidige menselijke ras. Net zoals mensen weigerden de schepping van God te zijn, zou het nieuwe menselijk ras kunnen weigeren nog langer de schepping van de mensheid te zijn en zich tegen het menselijk ras keren dat hen geschapen heeft.
Het proces van het creëren van een nieuw menselijk ras door middel van genetische manipulatie roept ook ethische en morele kwesties op. Er wordt gedebatteerd over de menselijke waardigheid en de vrije wil, en het conflict tussen de nieuwe mensheid en de huidige mensheid zal waarschijnlijk meer zijn dan alleen biologisch, maar ook sociaal en politiek. In deze context moeten we diep nadenken over de vraag of het juist is om menselijke genen te manipuleren.
Dus hoe zal deze oorlog tussen de rassen eindigen? Einstein zei ooit dat de Vierde Wereldoorlog met stokken en stenen zou worden uitgevochten. Wat hij hiermee bedoelde was dat tegen de tijd dat de Derde Wereldoorlog uitbrak, de mensheid volledig in staat was haar eigen beschaving te vernietigen. Zelfs vandaag de dag beschikt de mensheid over wapens die zichzelf volledig kunnen vernietigen. De wapens die in een oorlog in de verre toekomst zullen worden gebruikt, zullen ook krachtig genoeg zijn om de beschaving van de aardbodem te vernietigen. Beide partijen zullen wapens met zo'n angstaanjagende kracht gebruiken om de oorlog te winnen, en het enige dat daarna overblijft zal een met littekens bedekte overwinning zijn – of een troosteloze ruïne. Hoe het ook zij, het lijkt onwaarschijnlijk dat het huidige menselijke ras aan de vernietiging zal ontsnappen.
Genetische manipulatie is nu al een razende stroom, en er lijkt geen einde aan te komen. Elk moment kan er een nieuw genetisch gemanipuleerd mens naast ons staan. De nieuwe mens die we hebben gecreëerd kan op een gegeven moment een wapen worden dat op onze eigen keel is gericht, scherp genoeg om het menselijk ras uit te roeien. Maar we zullen zorgvuldig moeten handelen, in het besef hoe belangrijk onze keuzes en acties van vandaag zijn om deze toekomst te vermijden.
