Wat is de juiste houding om dans te waarderen? Deze blogpost bespreekt de mindset en aanpak die nodig zijn om dans echt te begrijpen en te voelen.
Net als andere kunsten is dans een extraverte activiteit die een reactie verwacht. Dat wil zeggen, dansers creëren werk met de intentie om hun eigen inzichten over te brengen aan het publiek en de inspiratie die ze hebben ervaren te delen. Dans benadert dans niet als een simpele opeenvolging van bewegingen, maar als een diepgaande artistieke expressie. Dansers gebruiken hun lichaam als instrument om emoties over te brengen die niet in woorden kunnen worden uitgedrukt, en door dit proces ontstaat artistieke communicatie. Dans overstijgt de beperkingen van taal en drukt universele menselijke emoties en ervaringen uit door middel van visuele taal. Dit is een van de redenen waarom dans wereldwijd geliefd is en culturele en taalbarrières overstijgt.
Hoe vindt deze communicatie plaats? Op het podium presenteert de danser de bewegingen die hij of zij met het lichaam heeft gecreëerd aan het publiek. Deze bewegingen moeten inherent emotionele betekenis en levenservaringen overbrengen. Levenservaringen worden echter niet realistisch weergegeven. Wanneer een danser bijvoorbeeld de pijn van een scheiding uitdrukt, toont hij of zij niet letterlijk gebaren zoals handen zwaaien, tranen laten vallen of een denkbeeldige figuur omarmen. In plaats daarvan presenteert hij of zij het door middel van abstracte lichaamsvormen. Deze abstracte bewegingen stimuleren de verbeelding van het publiek en maken diverse interpretaties mogelijk, gebaseerd op individuele ervaringen. Bovendien weerspiegelt de fysieke expressie van de danser de complexiteit van emotie en brengt gevoelens over die verder gaan dan simpel verdriet. Dit is een van de unieke charmes van dans.
De danser verwacht dat het publiek de rol van louter toeschouwer overstijgt en deelneemt aan de bewegingen die zich voor hun ogen ontvouwen. Hoewel de danser ogenschijnlijk rustig op zijn stoel zit, gelooft hij dat het publiek mee zal dansen en daarbij alle spieren in de zaal zal gebruiken. Hij hoopt bij het publiek dezelfde emotionele associaties op te wekken die de danser zelf aanvankelijk bewogen. Pas wanneer het publiek zijn eigen emoties uitdrukt en deelt door de bewegingen van de danser te volgen, wordt dans werkelijk een volwaardige kunstvorm van communicatie. Deze interactie maakt elk dansmoment specialer en zorgt ervoor dat publiek en danser één worden.
Het louter opwekken van emoties bij het publiek kan echter niet het enige doel van de danser zijn. Hij streeft ernaar de reeds bestaande gevoelens van het publiek ten opzichte van een onderwerp te veranderen, hun ervaring te verbreden en hen te bevrijden van automatische reacties. Dit stelt hen in staat de realiteit opnieuw te waarnemen en te ervaren. Om dit doel te bereiken, gebruikt de danser voornamelijk beweging, maar ook andere elementen zoals decor en muziek die emotionele associaties bij het publiek kunnen oproepen. Belichting en kostuums spelen eveneens een cruciale rol en geven diepte aan de boodschap die de danser wil overbrengen. Het kostuum van de danser is vaak zo nauw geïntegreerd met de beweging zelf dat het aanvoelt als een verlengstuk ervan en een essentieel element vormt in de algehele esthetiek van de dans.
Hoe moet het publiek reageren op deze verwachtingen en inspanningen van de danser? Wanneer het publiek een kunstwerk ziet, vormen de meeste mensen vanzelfsprekend verwachtingen over het stuk. Deze verwachtingen zijn gebaseerd op eerdere esthetische ervaringen of kennis, informatie over de kunstenaar en het stuk, enzovoort. In het geval van dans leiden deze verwachtingen echter vaak tot een verkeerde waardering van het werk. Dit komt doordat het publiek zich niet volledig kan onderdompelen in de bewegingen van de danser. Sommige toeschouwers concentreren zich tijdens het bewonderen van de dans wellicht slechts op één specifiek aspect, zoals de vormen die de armbewegingen van de danser creëren of de achtergrondmuziek. Natuurlijk gebruikt het publiek ook in dit geval zintuigen zoals zien en horen, maar dat betekent niet dat ze de dans volledig zien.
Dus, hoe kun je dans ten volle zien? Kortom, het is door zelf de danser te worden. In dit opzicht is een kort verhaal over een boer het vermelden waard. Een boer verloor zijn paard. Daardoor kon hij zijn paard terugvinden. Als het publiek dezelfde benadering hanteert als deze boer, zal het zeker ontdekken wat de danser wil overbrengen. Alleen door dans op deze manier te benaderen, kan men het echt als kunst ervaren. Bovendien is continu leren en begrijpen hoe men dans moet bekijken essentieel. Door de intenties van de danser en de achtergrond van het werk te bestuderen, en door diverse dansstukken te ervaren, kan men zijn waardering voor dans verdiepen. Het bestuderen van de geschiedenis van dans en het ervaren van diverse dansstijlen is ook cruciaal. Dit biedt het publiek de mogelijkheid om dans dieper te begrijpen en ervan te genieten.
Dans is een kunstvorm die nauw verbonden is met ons dagelijks leven. Elke beweging die een danser uitdrukt, belichaamt de menselijke natuur, emoties en levensfilosofieën. Waardering voor dans overstijgt daarom louter observatie; het is ook een proces van reflectie op en het verkrijgen van nieuwe inzichten in ons eigen leven. Wanneer het publiek zich via dit proces met dans bezighoudt, overstijgt het louter artistieke expressie en doordringt het ons leven diepgaand. Bovendien krijgt het publiek door middel van dans de kans om zijn eigen innerlijke zelf te verkennen en nieuwe emoties te ontdekken. Dit is een van de unieke aspecten die dans onderscheidt van andere kunstvormen. Dans is niet louter beweging; het ontstaat op het kruispunt waar leven en kunst elkaar ontmoeten.
