Deze blogpost introduceert een standpunt dat welvaart niet louter ziet als inkomensverdeling, maar als een productief systeem dat ten grondslag ligt aan het kapitalisme.

Welzijn is collectief inkopen

Er is een reden waarom veel wetenschappers pleiten voor hervorming van het kapitalisme in plaats van het af te schaffen. Dat komt precies doordat het kapitalisme over extreem krachtige voordelen beschikt. Het is geen overdrijving om te zeggen dat het kapitalisme tot nu toe heeft overleefd dankzij deze sterke punten. Focus uitsluitend op de sterke punten betekent niet dat we een simplistische, tweezijdige kijk op het kapitalisme hanteren. Het betekent niet: 'Het kapitalisme heeft goede en slechte punten, dus laten we het gewoon oplappen en blijven gebruiken.' Integendeel, inzicht in de sterke punten van het kapitalisme is essentieel om de meest betrouwbare manier te vinden om de zwakke punten te compenseren en de sterke punten verder te ontwikkelen.
Ten eerste is kapitalisme het meest effectieve systeem om meer welvaart en inkomen te genereren. Denk aan de woorden van Robert Skidelsky, een Britse peer en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Warwick.

“Kapitalisme produceert rijkdom. Het produceert voortdurend rijkdom. En door die rijkdom verlicht het de armoede. De vraag is: 'rijkdom voor wie?'”

Kapitalisme kan worden gezien als het optimale systeem voor de mensheid om welvaart te creëren. Dit is precies de reden waarom Adam Smith pleitte voor een volledig vrijemarktsysteem. Adam Smith erkende de opmerkelijke welvaartscheppende capaciteit die inherent is aan de vrije markt. Welke methoden kunnen we dan gebruiken om deze voordelen van het kapitalisme te behouden en tegelijkertijd de inkomensongelijkheid die het creëert te corrigeren? Ten eerste kunnen we een sociaal vangnet overwegen voor degenen die lijden onder inkomensongelijkheid. Dit zou degenen die door vrijhandelsovereenkomsten worden benadeeld, zoals eerder vermeld, kunnen beschermen en ervoor zorgen dat ze een veilig leven kunnen leiden. Laten we de experts aan het woord laten.

“Wanneer de economie hapert, verliezen veel mensen hun baan. Sociale zekerheid gaat over het delen van de lasten van degenen die in moeilijkheden zijn geraakt. Het is een soort verzekering. Je kunt geen kapitalisme hebben zonder verzekering. Niemand zou een schip de zee op sturen zonder verzekering.” (David Kay Johnston, Amerikaans journalist)

"We moeten rekening houden met de mogelijkheid van fouten. We moeten ongeluk erkennen. Elke beschaafde samenleving heeft een minimum vangnet nodig." (Raghuram Rajan, hoogleraar, Booth School of Business van de Universiteit van Chicago)

“Welzijn is de verzekering die we elkaar bieden.” (Richard Thaler, hoogleraar economie, Universiteit van Chicago)

“Welzijn is een sociaal vangnet dat is ontworpen om de meest kwetsbaren in de samenleving te beschermen.” (Eric Maskin, hoogleraar sociale wetenschappen, Princeton University)

Om het gebroken kapitalisme te repareren, moeten we ons daarom richten op het welzijn van de mensen. We moeten een samenleving opbouwen waarin de mensen, en niet de overheid of de markt, de baas zijn. De mensen moeten de baas worden, de markt aansturen en het kapitalisme in beweging zetten. Dit is het argument dat 'welzijnskapitalisme' noodzakelijk is om de polarisatie, ongelijkheid en de kloof tussen rijk en arm, die door het moderne kapitalisme zijn ontstaan, op te lossen. Het stelt voor om het kapitalisme te transformeren van een systeem waarin de meeste mensen ongelukkig zijn naar een systeem waarin de meeste mensen gelukkig zijn. Welzijn kan worden gezien als een soort verzekering tegen een onzekere toekomst onder het kapitalisme. Het is alsof we belasting betalen om gezamenlijk een verzekering tegen een lagere prijs af te sluiten.

Productieve welvaart die banen creëert

Sommigen beweren dat overmatige welvaart de economische groei belemmert. Maar is dat wel echt zo? Laten we, om deze vraag te beantwoorden, eerst de volgende vraag stellen: Welke van de volgende twee opties bevordert de consumptie?

1. Consumptie door de hoge inkomensklasse
2. Consumptie door de lage inkomensklasse

Het antwoord is optie 2. De reden is dat er niet alleen veel meer arme dan rijke mensen zijn, maar zelfs de rijkste mensen eten geen tien maaltijden per dag. Deze redenering is te vinden in Malthus' 'Principles of Political Economy', met name zijn 'onderconsumptietheorie'.
Voor economische ontwikkeling moet de vraag toenemen naarmate het aanbod groeit. Als de vruchten van economische groei echter niet gelijkmatig over de leden van de samenleving worden verdeeld, kan de consumptiegroei de toegenomen productie niet bijbenen. Dit leidt tot overproductie en uiteindelijk tot een crisis. Kortom, crises ontstaan ​​door 'onevenwichtigheden in de verdeling'. Omgekeerd betekent dit ook dat economische groei alleen kan worden bereikt door een juiste verdeling.
Malthus verklaarde:

'Vul de zakken van de armen. Dan wordt de consumptie gestimuleerd.'

Veel arme mensen betekenen hogere maatschappelijke kosten; hen verwaarlozen zal alleen maar een groter boemerangeffect creëren, waardoor het leven voor iedereen moeilijker wordt. Daarom kan het verstrekken van sociale voorzieningen economischer zijn. Toch neigen we, wanneer het over sociale voorzieningen gaat, naar moraliserende uitspraken en eindigen we met een beroep op mededogen. Hoe kunnen we de armen zomaar achterlaten? Moeten we niet samenleven? Is dat niet de essentie van een rechtvaardige samenleving? Maar in werkelijkheid is sociale voorzieningen geen probleem dat alleen met medeleven kan worden opgelost. Integendeel, juist omdat sociale voorzieningen noodzakelijk zijn, stort het kapitalisme niet in.
Dit is het perspectief van de Amerikaanse journalist David Kay Johnston.

Armoede is een gratis goed, maar het is erg duur. Arme mensen hebben kost veel geld. Ze betalen geen belasting; ze ontvangen alleen belasting. Het doel van de sociale zekerheid zou moeten zijn om mensen door moeilijke tijden heen te helpen en productief te worden. Om dat te bereiken, moeten er banen zijn.

De sociale zekerheid die we nodig hebben, is geen 'uitkeringsregeling'. Het is productieve sociale zekerheid die banen creëert en gezonde sociale zekerheid die kwetsbaren helpt zelfredzaam te worden. Door deze aanpak wordt consumptie gestimuleerd en kan het kapitalisme zijn vitaliteit terugkrijgen. Het is een misvatting om sociale zekerheid en groei als elkaar uitsluitende concepten te beschouwen. Om de door het kapitalisme gecreëerde welvaart en het enorme groeipotentieel ervan volledig te behouden, hebben we geen andere keuze dan sociale zekerheid als alternatief te beschouwen.