ในโพสต์บล็อกนี้ เราจะสำรวจความท้าทายที่สำคัญในสังคมยุคใหม่ นั่นก็คือ การสร้างสมดุลระหว่างเสรีภาพส่วนบุคคลกับศีลธรรมของชุมชน
ผู้สนับสนุนเสรีภาพส่วนบุคคลเชื่อว่าปัจเจกบุคคลมีอิสระและเป็นอิสระ ดังนั้นจึงมีภาระผูกพันทางศีลธรรมที่ผูกมัดพวกเขาด้วยการเลือกอย่างอิสระและฉันทามติเท่านั้น จุดยืนนี้มีความน่าสนใจเพราะให้ความสำคัญกับเสรีภาพและความเป็นอิสระของปัจเจกบุคคล และเชื่อว่าแต่ละคนควรเป็นผู้รับผิดชอบชีวิตของตนเอง พวกเขาเชื่อว่าผู้คนต้องรับผิดชอบเฉพาะการกระทำของตนเองเท่านั้น ไม่ใช่การกระทำของผู้อื่นหรือสิ่งที่อยู่นอกเหนืออำนาจของตน ดังนั้นผู้สนับสนุนเสรีภาพส่วนบุคคลจึงเชื่อมั่นว่าเสรีภาพของพวกเขาไม่ควรได้รับการละเมิดจากชีวิตของผู้อื่นหรือความต้องการของสังคม ในมุมมองนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความรู้สึกทางศีลธรรมของชุมชน เป็นเรื่องไม่ยุติธรรมที่บุคคลจะจำกัดเสรีภาพของตนเพื่อตอบสนองความต้องการหรือความคาดหวังของชุมชน
อย่างไรก็ตาม ทัศนคติแบบปัจเจกบุคคลนี้สามารถก่อให้เกิดปัญหาในสังคมยุคใหม่ที่ความสัมพันธ์ทางสังคมและความร่วมมือมีความสำคัญ ตัวอย่างเช่น ในสถานการณ์ที่พฤติกรรมของบุคคลหนึ่งอาจส่งผลกระทบต่อสังคมโดยรวม เช่น ปัญหาสิ่งแวดล้อมหรือความปลอดภัยสาธารณะ จำเป็นต้องมีการสมดุลระหว่างเสรีภาพส่วนบุคคลและความรับผิดชอบต่อสังคม แนวคิดเสรีนิยมส่วนบุคคลไม่สามารถให้คำตอบที่เพียงพอสำหรับปัญหาเหล่านี้ได้ เนื่องจากพฤติกรรมของบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยไม่คำนึงถึงประโยชน์ของชุมชนอาจส่งผลเสียต่อชุมชนโดยรวม
แมคอินไทร์ซึ่งเป็นนักสังคมนิยมเชื่อว่าสังคมสมัยใหม่ไม่สามารถหลีกหนีอิทธิพลของลัทธิเสรีนิยมส่วนบุคคลได้นั้นเกิดจากการที่ปรัชญาจริยธรรมสมัยใหม่ปฏิเสธจริยธรรมเชิงเทววิทยาของอริสโตเติล เขาพยายามเอาชนะลัทธิเสรีนิยมส่วนบุคคลโดยนำจริยธรรมเชิงเทววิทยาของอริสโตเติลกลับมาใช้ใหม่ จริยธรรมของวัตถุนิยมกำหนดให้ความสุขซึ่งเป็นความดีสูงสุดเป็นเป้าหมายสูงสุดที่มนุษย์ต้องแสวงหา และมองว่าคุณธรรมเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการบรรลุความดีนั้น ตามคำกล่าวของอริสโตเติล คุณธรรมเป็นทั้งหนทางสู่ความดีและสิ่งจำเป็นและโดยเนื้อแท้ที่ประกอบเป็นความดี
MacIntyre กล่าวว่าคุณธรรมได้รับมาจากการกระทำ โดยการกระทำ MacIntyre หมายถึงความดีที่มีอยู่ในกิจกรรมนั้นเกิดขึ้นจากกิจกรรมนั้น นอกจากนี้ การกระทำไม่ใช่ส่วนบุคคลแต่เป็นการจัดการทางสังคมและความร่วมมือ ดังนั้น แม้ว่ากิจกรรมจะบรรลุถึงความดีที่มีอยู่ในกิจกรรมนั้นเองก็ตาม แต่ก็ยากที่จะได้รับคุณธรรมหากไม่ได้เชื่อมโยงกับชุมชนที่บุคคลนั้นเป็นสมาชิกอยู่ ในที่สุด MacIntyre มองเห็นความสำคัญของชุมชนในการปฏิบัติ การกระทำที่มีคุณธรรมไม่ได้เกี่ยวกับความสำเร็จของปัจเจกบุคคลเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับการพัฒนาชุมชนด้วย ชุมชนเป็นสภาพแวดล้อมที่บุคคลสามารถบรรลุการเติบโตทางศีลธรรม และในเวลาเดียวกัน การเติบโตทางศีลธรรมของแต่ละบุคคลก็มีส่วนช่วยในการยกระดับมาตรฐานทางศีลธรรมของชุมชน
เพื่ออธิบายเรื่องนี้ แมคอินไทร์เสนอแนะให้เข้าใจชีวิตในแง่ของ "เรื่องราว" ชีวิตของบุคคลไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียว เช่นเดียวกับเรื่องราว ชีวิตเป็นเรื่องเล่าของการเกิด ชีวิต และการตาย และเรื่องเล่านั้นมีอยู่ตลอดประวัติศาสตร์ของชุมชนที่ตนเองเป็นส่วนหนึ่ง บุคคลได้รับอิทธิพลจากชุมชนเพื่อหล่อหลอมเรื่องราวของตน และชุมชนของตนก็มีปฏิสัมพันธ์กับชุมชนอื่น กระบวนการนี้ยังเป็นกระบวนการสร้างเรื่องราวของชุมชนอีกด้วย ดังนั้น การกระทำของบุคคลจึงมีความหมายในความสัมพันธ์กับชุมชน ในความสัมพันธ์นี้ ชีวิตของแต่ละบุคคลจึงกลายเป็นมากกว่าประสบการณ์ส่วนตัว แต่ยังสะท้อนถึงค่านิยมและประเพณีของชุมชนอีกด้วย
งานของ MacIntyre ให้เหตุผลสำหรับความสำคัญของความรู้สึกทางศีลธรรมร่วมกันในโลกสมัยใหม่ที่เน้นที่เสรีนิยมส่วนบุคคล อย่างไรก็ตาม ข้อโต้แย้งของ MacIntyre แสดงให้เห็นว่าความรับผิดชอบของบุคคลในชุมชนสามารถขยายออกไปได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด นอกจากนี้ยังสามารถจำกัดการตัดสินใจโดยอิสระของบุคคลเกี่ยวกับความรับผิดชอบทางศีลธรรมได้มากเกินไป ความสมดุลระหว่างเสรีภาพส่วนบุคคลและความรับผิดชอบของชุมชนยังคงเป็นประเด็นสำคัญในสังคมสมัยใหม่ และการสร้างสมดุลนี้จะกำหนดทิศทางของสังคม ควรสังเกตว่าลัทธิชุมชนไม่ได้แสวงหาเพียงการจำกัดเสรีภาพส่วนบุคคลเท่านั้น แต่ต้องการช่วยให้บุคคลต่างๆ ใช้ชีวิตที่ร่ำรวยและมีความหมายมากขึ้นในฐานะส่วนหนึ่งของชุมชน
